74است، بلكه به عكس، فرزند دشمنترين قريش با رسولخدا(ص) است.
كار امام حسن(ع) با معاويه، سرانجام به جنگ انجاميد، اما ياران آن حضرت به بهانههايى از جنگ دست كشيدند و او را تنها گذاشتند. امامحسن(ع) ناچار شد براى حفظ اسلام با معاويه صلح كند.
با مطالعه اين صلحنامه بهخوبى مىتوان دريافت كه از جمله اهداف امام(ع) در امضاى آن صلحنامه جلوگيرى از بدعتگذارىهاى معاويه در دين بود؛ براى نمونه، در نخستين بند آن بيان شده است:
تسليم الامر الى معاوية على أن يعمل بكتاب الله و بسنة رسول الله و بسيرة الخلفاء الصّالحين. 1
حكومت به شرطى از آنِ معاويه باشد كه براساس كتاب خدا و سنّت پيامبر او و سيره خلفاى نيكوكار عمل كند. 2
اين بند از صلحنامه بيان مىكند معاويه خلاف كتاب خدا و سنت پيامبر(ص) عمل مىكرده است و هدف امام حسن(ع) با تنظيم اين مادّه در صلحنامه جلوگيرى از بدعتهاى او بود. از جمله بدعتهاى معاويه در زمان حكومتش دشنامدادن به على(ع) بود. مردم آن را يك عبادت مىپنداشتند و به هنگام نماز، اميرمؤمنان على(ع) را در قنوت نفرين مىكردند. امام حسن(ع) براى جلوگيرى از اين بدعت بزرگ در سومين بند صلحنامه، معاويه را ملزم كرد كه اين بدعت را از ميان بردارد و