61مسلمانان! سنت عمر دگرگون شد؛ على(ع) ما را از نماز نافله در ماه رمضان بازمىدارد و [بدين ترتيب] ترسيدم كه شورشى در يك سوى لشكر عليه من برپا شود. من چه كشيدم از دست اين امت! از اختلافات آنان و از پيروىكردن آنها از پيشوايان گمراه و خوانندگان به سوى دوزخ! 1
امام على(ع) پيش از رسيدن به حكومت بسيار كوشيد كه بدعتگذاران را از اين كار منع كند و بدعتها را از دامن اسلام ناب محمدى بزدايد، اما وقتى حس كرد فعلاً مصلحت نيست كه در اينباره سختگيرى كند، در مواردى - براى حفظ اصل اسلام از خطر نابودى - سكوت و تقيه كرد. يكى از مهمترين مصلحتهايى كه آن حضرت براى سكوت و تقيه خود در اينباره بيان كرده، حفظ وحدت مسلمانان است 2 كه در آن زمان، مسلمانان به آن بسيار نياز داشتند.