109خواست براى خشنودى خداوند و دفاع از اسلام و سنت نبوى به جنگ با سپاه باطل بروند و در برابر مشكلات پايدارى كنند. اما بسيارى از مردم به عللى در جنگ با معاويه مشاركت نكردند و كسانى هم كه با لشكريان باطل به نبرد آمدند، به علل ديگر دست از جنگ كشيدند و امام حسن(ع) مصلحت اسلام و مسلمانان را در آن ديد كه با معاويه صلح كند.
پيمان صلح در چند ماده تنظيم شد كه خلاصه آن عبارت است از:
يك - حسنبنعلى(ع) حكومت و زمامدارى را به معاويه واگذارد، مشروط بر اينكه معاويه براساس قرآن كريم و روش پيامبر اكرم(ص) عمل كند؛
دو - پس از مرگ معاويه، خلافت از آنِ امام حسنبنعلى(عليهما السلام) باشد و اگر براى او حادثهاى پيش آمد، حسينبنعلى(عليهما السلام) خلافت مسلمانان را به عهده بگيرد و معاويه حق ندارد كسى را به جانشينى برگزيند؛
سه - بدعت ناسزاگويى و اهانت به على(ع) و سب آن حضرت پس از نماز متوقف گردد و از او به نيكى ياد شود؛
چهار - مبلغ پنج ميليون درهم كه در بيتالمال كوفه وجود دارد، بايد زير نظر امام حسن(ع) مصرف شود و معاويه به آن كار نداشته باشد و نيز معاويه بايد در تعيين حقوق مردم، بنىهاشم را بر بنىاميه ترجيح دهد و از خراج دارابگرد 1 مبلغ يك ميليون درهم بين بازماندگان شهداى جنگ جمل و صفين كه از سپاه على(ع)كشته