90وَ الله ما نَزَلَت آيةٌ إلّا وَ قَد عَلِمتُ فِيمَ نَزَلَتْ و عَلى مَن نَزَلَتْ، إنَّ ربّي وهبَ لي قلباً عَقولًا و لِساناً ناطِقاً. ¹

قسم به خداوند آيه‌اى نازل نشد مگر اينكه دانستم درباره چى و بر چه كسى نازل شده است. همانا خداوند به من دل درك كننده و زبان گويا داده است.

أبوالطُّفَيل گفت: من در مجلس على(ع) بودم كه براى مردم در سخنانش گفت:

سَلُونِي مِن كِتابِ اللهِ،فَو الله ما مِن آيَةٍ إلّا وَ أنا أعلَمُ أبلَيلٍ نَزَلَتْ أم بِنَهارٍ، أم في سَهلٍ‌ٍ أم في جَبَلٍ‌ٍ، وَ لَو شِئتُ أوقَرتُ سَبعِينَ بَعيراً مِن تَفسِير فاتِحَةِ الكِتابِ. ²

از من درباره كتاب خدا بپرسيد. به خدا قسم هيچ آيه‌اى نيست مگر اينكه مى‌دانم شب نازل شده يا روز؛ در بيابان نازل شده يا در كوه. اگر بخواهم از تفسير سوره فاتحه الكتاب هفتاد شتر بار مى‌كنم.

شيخ سليمان بلخى حنفى در كتاب «ينابيع الموده» از «درّ المنظم» ابن طلحه شافعى نقل كرده كه اميرالمؤمنين على(ع) فرمود:

1. لَقَد حُزتُ عِلمَ الاَوّلينَ وَ انَّنِي

1. به تحقيق، من دانا و ماهرم به علوم اولين و [لكن] درباره علوم آخرين (سرنوشت آينده افراد) بسيار خويشتن‌دارم و در سينه من مكتوم است.