1) . تاريخ طبرى، ج5، ص164.

2) . در زندگى سليمان فراز و نشيب‌هاى زيادى مى‌بينيم؛ چراكه از سويى، على بن ابى‌طالب(ع) پس از بازگشت از بصره سليمان را سرزنش و نكوهش فرمود و به او گفت: «تو دچار ترديد شدى و نيرنگ به كار بردى. درحالى‌كه نزد من موثق‌ترين مردم بودى؛ چه چيزت بر آن داشت كه از اهل‌بيت پيامبرت دست بردارى و چه عاملى تو را از يارى دادن به آنها بى‌ميل ساخت؟» اما وى به محبت خالصانه خود به اهل‌بيت تأكيد كرد. سپس نزد امام حسن(ع) رفت و از تنبيه و توبيخ على(ع) گفت و اظهار داشت: «بر من بدگمان نباشيد و در خيرخواهى‌ام شك نكنيد». امام حسن به او گفت: «خدايت رحمت فرمايد، ما بر تو بدگمان نيستيم». لذا در جنگ صفين على(ع) سليمان بن صرد خزاعى را به سپهسالارى جناح راست پياده‌نظام سپاه برگزيد و او حوشب ظليم را كشت و اين شعر را سرود: أَمْسَي عَلِيٌّ عِنْدَنَا مُحَبَّباً نَفْدِيهِ بِالْأُمِّ وَ لَا نُبْقِي أَبَا دوشينه، على كه همه دوستدار اوييم در ميانه ما به سر برد و ما پدر و مادر خود را نيز فداى او مى‌كنيم. پس از نگارش پيمان‌نامه حكميت تحميلى سليمان بن صرد درحالى‌كه بر چهره‌اش زخم شمشير داشت، نزد امير مؤمنان على(ع) آمد. چون على(ع) به وى نگريست گفت: (فَمِنْهُمْ مَنْ قَضىٰ نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ مٰا بَدَّلُوا تَبْدِيلاً). سپس فرمود: «تو از آنانى كه در انتظار شهادت هستى و عهد خود را تغيير نداده‌اى». گفت: «اى اميرمؤمنان، اگر من ياورانى مى‌يافتم، هرگز چنين پيمان‌نامه‌اى نوشته نمى‌شد». ابن حجر گويد: سليمان فاضلى نيكوكار بود و در صفين با على(ع) همراه بود و در پيكار حوشب را كشت. بعداً از كسانى بود كه به امام حسين(ع) دعوتنامه نوشت. ولى از او جا ماند و سپس همراه با مسيب بن نجبه و گروهى ديگر كه چهار هزار نفر مى‌شدند، به خونخواهى امام حسين برخاست. عبيدالله بن زياد با لشكر مروان به مقابله آنان درآمد و سليمان و تمام كسانى كه با او بودند كشته شدند و اين به سال 65ه .ق بود. وقعة صفين، ص7.