397
7. وَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ يَكُونُ مَكَانَهُ
1. بر آنچه كرديم پشيمان شديم، و هركس چيزى جز حق خواهد به آرمانش نرسد و پشيمان گردد.
2. به كارى بيرون شديم و ميان ما و على(ع) جز نيزه‌هاى استوار.
3. و ضربات شمشير كه سرها را از شانه‌ها برگيرد و جنگى بى‌امان، با تيغ‌هاى آبدار قرارى نبود.
4. على(ع) حجّتى آورد كه پس از آن هيچ مرد بردبار و خوددارى را حجّت و گفتارى نماند.
5. چون به ما فرمود: پيرى فرتوت [و كودن] از اشعريان را نزد من آورديد، ما را با حقيقتى تلخ آشنا كرد.
6. و مگر ما نگفتيم: ما به ابن قيس رضا داريم و به ديگرى جز او، پيرى خيرخواه و پاكدامن، رضا نيستيم؟