37زاويه اختلاف سياسى ميان آن دو حزب كه از همان آغاز ريشه مذهبى داشت، پس از ظهور اسلام نيز توسعه يافت. لذا باور بخشى از صحابه كه به حسب ظاهر اسلام را پذيرفته بودند، بر نظريه قرآن منهاى سنت استوار بود. از مهمترين ويژگى حزب قريش حجت ندانستن دستورات رسول خدا(ص) و نهى مردم از كتابت و نقل حديث بود كه در توصيههاى رهبران اين حزب از زمان حيات رسول خدا(ص) وجود داشت. بدينسان روشن مىشود كه اصحاب رسول خدا(ص) دو دسته بودند: يك دسته كسانى كه باورشان پيروى رسول خدا(ص) از هر جهت بود و دسته ديگر گروهى كه پيروى ايشان را در امور سياسى و حكومتى لازم نمىدانستند. اين دسته همان كسانى بودند كه با پشتوانه جاهلى قريش، به محض وفات پيامبر(ص) حكومت را به دست گرفتند و سفارشهاى پيامبر(ص) را زير پا نهادند. گفتنى است پيدايش اهلسنت از همين نقطه است؛ گرچه آن زمان با عنوان سنى يا اهلسنت شناخته نمىشدند. تا زمانى كه عمر خليفه بود، عامه مردم، به جز هواداران على(ع)، بر فتواى حكومتى بودند و اختلافاتى را كه آن زمان ميان سيره پيامبر(ص) و ديگران بود، به حساب نمىآوردند. اما در زمان عثمان كه علاوه بر اتهامات مالى و سياسى، از نظر دينى نيز متهم به بدعتهايى شد، وى مورد انكار بخش بزرگى از صحابه قرار گرفت. لذا مردم نمىدانستند كه چه كسى سخن صحيح دين را مىگويد. مخالفان حزب قريش در رأس نهضت ضد عثمان بودند. عثمان در پايان سال 35 كشته شد و على(ع) با خواست مردم بر مسند خلافت نشست. شام كه رهبرى بخشى از حزب قريش را داشت، رهبرى امام على(ع) را نپذيرفت. رهبران ديگر حزب قريش، طلحه و زبير بودند كه آنها نيز