1) . وقعة صفين، ص504. ايمن بن خريم بن (فاتك) شدّاد بن عمرو بن مالك بن عليب بن عمرو بن اسدبن خزيمة بن مدركة الاسدى. مبرد در الكامل گويد: «از اصحاب پيامبر(ص) بود». ابن عبدالبرّ گويد: «در روز فتح [مكّه] اسلام آورد. پدر و عمويش از مسلمانان شركت‌كننده در جنگ بدرند و او از آنان رواياتى نقل كرده است. وى را خليل الخلفاء (دوست خليفه‌ها) مى‌خواندند؛ چه آنان سخنورى و دانش او را بسيار مى‌پسنديدند. وى مبتلا به پيسى بود و آن لكه‌ها را با زعفران رنگين مى‌كرد. وى ابتدا از طرفداران سرسخت معاويه بود. وقتى كه ابوالطفيل عامر بن واثله كه از دوستان با وفاى على(ع) بود و در حضور معاويه از عشق خود به على(ع) گفت، ايمن بن خريم اسدى در پاسخش چنين سرود: الي رجب او غّرّة الشّهر بعده يصبحكم حمر المنايا و سودها ... به ماه رجب يا به غرّه ماهى پس از آن، مرگ‌هاى سرخ و سياه بر شما فرود آيد. هشتاد هزار سپاهى هستند كه آيين عثمان، دين ايشان است و فوج‌هايى هستند كه جبرئيل بر آنها فرماندهى كند. اما سرانجام ايمن بن خريم اسدى از معاويه كناره گرفت و در جنگ با على(ع) شركت نكرد. هنگامى كه ايمن بن خريم از آنچه در جنگ صفين بر سر معاويه و يارانش آمده بود، آگاه شد، به سرزنش او پرداخت. وى كه پارساترين و بزرگترين شاعر اهل شام بود، در اين باره چنين گفت: معاوي انّ الأمر للّه وحده و انّك لا تستطيع ضرّا و لا نفعا ... اى معاويه، كار تنها از آن خدا و به دست اوست و تو را توانايى دفع زيان و جلب سودى نيست. مردانى از قريش را در برابر گروهى از مردان يمنى، كه تو را امكان راندن آنها نبود، بسيج كردى. او آرزومند بود جنگ و موضوع حكميت به سود عراقيان تمام شود. لذا ابياتى را با اين مطلع فرستاد: لو كان للقوم رأي يعصمون به عند الخطوب رموكم بابن عباس اگر قوم را رأى خردمندانه‌اى باشد كه از گمراهى محفوظ مانند، بايد ابن عباس را گسيل دارند. الاصابة، ص390؛ الإمامة و السياسة، ج1، ص151؛ اسد الغابه، ج1، ص161.