253
5. بَرئتُ الَى المُهَيمِنَ مِن أناس
1. اگر نام على و دو فرزندش به ميان آمد و هم نام فاطمه پاكگوهر.
2. هر آنكس كه آوازه دگران سر دهد، يقين دان كه زاده زن بدكار است.
3. كه هرگاه به ياد على و فرزندانش سخنساز كنند، به نقل روايات بىاعتبار پردازد.
4. و گويد: از اين سخن بگذريد كه حديث رافضيان است.
5. من به خداى مهيمن بيزارى جويم از آن مردم كه مهر فاطميان را رفض خوانند.
6. درود خداوند بر خاندان رسول باد و لعنت و نفرين بر اين مرام جاهليت.
همچنين امام شافعى گفته است:
لَو شُقَّ قَلبِي لَبَدا وَسطُهُ
اگر دلم شكافته شود، ميان آن دو خط آشكار مىشود كه بدون هيچ نويسندهاى در آن نقش بسته است.
شرع و توحيد در يك طرف، محبت اهلبيت پيامبر(ص) در طرف ديگر.
ابن حجر عسقلانى بر خلاف ميل ناصبىها، از امام خود، امام شافعى، شعرى را در وجوب محبت آل پيامبر(ص) نقل كرده است: آن اشعار، اين دوبيتى معروف است:
يا اهلبيت رسولِ الله حُبُّكُم