23

بخش اول: مفاهيم و كليات

مفهوم‌شناسى

چون در اين تحقيق، به دنبال بررسى شخصيت حضرت على(ع) در نگاه شاعران اهل‌سنت در قرن اول هجرى هستيم، بايد پيش از ورود به بحث اصلى، چند عنوان را به لحاظ مفهومى مورد دقت قرار دهيم:

1. شعر

شِعر (به كسر «ش») در لغت دانستن و زيركى است: «شَعَرَ شَعْراً: عَلِمَ بِهِ. شَعَرَ لِكذَا: فَطَنَ لَهُ» و در اصطلاح اهل عربيت، كلامى است كه وزن و قافيه داشته باشد. ¹

مرحوم طبرسى ذيل آيه شريفه (بَلْ أَحْيٰاءٌ وَ لٰكِنْ لاٰ تَشْعُرُونَ) ²مى‌نويسد:

شعور، اول علم است از راه مشاعر و حواس ... و به قولى شعور ادراك دقيق است، مأخوذ از شَعر به معناى موى كه دقيق و نازك است و از آن است شاعر كه به اقامه وزن و نظم مُتفَطِن است، طورى كه ديگران نيستند. ³