1976. چهبسا زورآوران نامدارى از كافران را كه شرنگ مرگ چشانده است.
7. و چهبسا زبدهسوارى كه درخواست هماوردى با او را كرد و وى در دم به ميان دوزخيان، به درون دوزخش فرستاد.
8. اين است على، پيشوا و امام راهنما و ابر نعمتبار احسان و سيراب كننده تشنگان.
9. وقتى [دشمن را] به هماوردى طلبيد، چون شير بيشهزار بود كه عزت و شرف را آبرو فزود.
10. دعوت حق را به خيرخواهى و ياورى و دوستى بىريا نسبت به جهاندار و جهانيان اجابت كرد.
11. همواره رفتار او چنين [جوانمردانه] بوده و كامياب شده است و [دست] پروردگارم با كاميابان رهيافته به حق است.
عياض ثمالى نيز در اشعار ذيل، على(ع) را داراى عهدى بر عهده مردم مىداند كه بايد پذيرا باشند و آن نيست جز جانشينى از پيامبر؛ گرچه با واژه وصايت و ولايت بيان نكرده است:
وَ إِنَّ عَلِيّاً خَيْرُ مَنْ وَطِئَ الْحَصَى
به راستى كه على در ميان هاشميانى كه به خونخواهى برخاسته بودند، بهترين كسى است كه بر روى زمين گام نهاد.
او را بر گردن مردم عهد و پيمانى استوار، همچون عهد ابوحفص و ابوبكر است.
جرير بن عبدالله بجلى، على(ع) را وصى رسول خدا(ص) و به دور از هر ضعفى