مقدمه

1) . خَصَّك (ن.ب).

2) . چند بيت از قصيده بلند شيخ محمد كاظم ازرى است كه در مدح و بيان فضايل پيامبر اكرم(ص) و اهل‌بيت طاهرينش(عليهم السلام) سروده است. اين قصيده داراى 469 بيت، و از چنان ارزشى برخوردار است كه مرحوم صاحب جواهر آرزو مى‌كرد ثواب تأليف جواهر را تقديم وى كند تا ثواب سرودن آن اشعار نصيبش گردد. اين قصيده به‌طور كامل در كشكولِ بحرانى، ج3، صص 318 - 333 درج شده است. شيخ محمدكاظم ازرى در خاندان شعر و ادب بزرگ شد. برادرش محمد رضى ازرى نيز از شعراى به نام زمان خود بوده و در مدح و منقبت پيامبر(ص) و اهل‌بيتش(عليهم السلام) اشعار زيادى سروده است. از جمله اشعار وى در بيان ولايت على(ع) دو بيت ذيل است: أتَعَجَّبُ مِن أصحابِ أحمَدَ اذ رَضُوا بِتأخير ذي فَضلٍ و تَقديم ذي جَهل وَ أصحابِ موسى في زمانِ حَياتِهِ رَضوا بَدلاً عَن باريء الخَلق بِالعِجلِ از اصحاب محمد(ص) در شگفتم كه به عقب نگه داشتن صاحب فضل و پيش افتادن نادان، رضايت دادند. و از اصحاب موسى نيز در شگفتم كه در دوران حيات موسى، به‌جاى آفريدگار جهان، به گوساله [پرستى] رضايت دادند. كشكول، بحرانى، ج1، ص109.