387علامه محمدتقى مجلسى روايت را براى استحباب مؤكد حمل كرده و همين حمل نشان مى‌دهد كه اين تعبير ظهور بيشترى در «وجوب» دارد.
2. جميل‌بن دراج از امام صادق(ع) نقل مى‌كند كه حضرت فرمود:
«عَلَى الإمام أن يصلّي الظهر بمنى و يبيت بها و يصبح حتّى تطلع الشمس ثمّ يخرج إلى عرفات». 1
دلالت اين روايت مثل روايت اول است.
3. معاوية بن عمار از امام صادق(ع) نقل مى‌كند كه حضرت فرمودند:
«... وَ الإمام يصلّي بها الظهر لا يسعه الّا ذلك وموسّع لك أن تصلّي بِغَيرها ان لم تقدر...». 2
اين روايت در مقايسه با روايات قبلى، دلالت قوى‌ترى بر «وجوب» دارد؛ چون تعبير روايت چنين است: «امام نماز ظهر را در منا مى‌خواند، آزاد نيست كه در محل ديگرى بخواند. ولى تو مى‌توانى آن را در محل ديگرى بخوانى، اگر نتوانستى در منا به‌جا آورى».
4. محمد بن مسلم از امام باقر يا امام صادق(عليهم السلام) نقل مى‌كند كه حضرت فرمودند:
«لا ينبغي للإمام أن يصلّي الظهر يوم التروية الّا بمنى و يبيت بها إلى طلوع الشمس». 3
5. جميل‌بن درّاج از امام صادق(ع) نقل مى‌كند كه حضرت فرمودند:
«ينبغي للإمام أن يصلّي الظهر مِنْ يوم التروية بمنى و يبيت بها و يصبح حتّى تطلع الشمس ثمّ يخرج». 4
اين دو روايت ظهور در استحباب دارند. برخى از فقها ظهور روايت اول را بر استحباب ضعيف توصيف كرده‌اند؛ به‌طورى كه نمى‌تواند با روايات سه‌گانه‌اى كه بر وجوب دلالت داشتند، معارضه نمايد. بلكه شايد روايت بر وجوب دلالت نكند، نه اينكه بر استحباب هم دلالت داشته باشد كه در اين‌صورت نوبت به تعارض نخواهد رسيد. 5
ولى اين سخن را نمى‌توان نسبت به روايت دوم مطرح كرد؛ چرا كه روايت اخير ظهور در استحباب دارد. اما درعين‌حال نمى‌تواند با روايات متعدد ياد شده معارضه كند. ازاين‌رو روايات دال بر وجوب ترجيح دارند.