261كه آن وجود مقدس در جماعت مسلمين شركت مى‌نمودند، در حالى‌كه نمى‌توان منشأ آن را خوف قرار داد و ظاهر آن است كه اميرالمؤمنين نمازى را كه با آنان اقامه مى‌كرد، تكرار نمى‌نمود؛ بلكه به همان نماز اكتفا مى‌فرمود.
ه ) روايت اسحاق بن عمار:
قال قلت لابي عبدالله(ع) اني ادخل المسجد فاجد الامان قد ركع وقد ركع القوم فلا يمكنني ان اؤذّن واقيم و اكبّر فقال لي فاذا كان ذلك فادخل معهم في الركعة واقتد بها فانها من افضل ركعاتك. 1
اسحق بن عمار مى‌گويد: به امام صادق(ع) عرض كردم: من داخل مسجد مى‌شوم درحالى‌كه امام جماعت و مردم هم در ركوع هستند و من نمى‌توانم اذان و اقامه و سپس تكبير بگويم. امام فرمود: «چنين زمانى در نماز آنان شركت كرده و در همان ركعت اقتدا كن كه اين ركعت از بهترين ركعات تو خواهد بود».
از برخى روايات استفاده مى‌شود كه تقيه مداراتى حتى در برابر ناصبى‌ها نيز جريان دارد و آن روايت زراره از امام باقر(ع) است كه فرمود:
لا بأس بان تصلي خلف الناصب ولاتقرء خلفه فيما يجهر فيه فان قرائته يجزيك. 2
اشكالى نيست در اينكه اقتدا به ناصب كنى و در نمازهاى جهرى، قرائت نكنى. پس به‌درستى كه قرائت او كفايت مى‌كند تو را.
البته نمى‌توان اين امر را مورد انكار قرار داد كه از برخى از روايات چنين استفاده مى‌شود كه عبادت با اين نحو تقيه (تقيه مداراتى) نمى‌تواند صحيح باشد؛ ليكن اين قسم از روايات، علاوه براينكه بعضى از آنها از نظر سند اعتبار ندارد و فاقد حجيت است، نمى‌تواند در برابر روايات صحيح بسيارى كه دلالت بر صحت دارد، نقشى داشته باشد. با اين حال از اين دسته از روايات هم مانند روايات گذشته، چنين استفاده مى‌شود كه شركت در جماعات و نماز خواندن با آنان داراى حسنه و درجاتى خواهد بود و در حقيقت رجحان تقيه مداراتى را همانند روايات گذشته افاده مى‌كنند.