238برخوردها و سمپاشى‌ها بر ضد ما و بر ضد اصول اعتقادى ما گسترده‌تر مى‌گردد. اينجاست كه پيام حيات‌بخش امام راحل(قدس سره) خطاب به شيعيان جهان و حكم حضور آنان در صحنه عبادى - سياسى نماز حرمين شريفين صادر مى‌شود:
لازم است برادران ايرانى و شيعيان ساير كشورها، از اعمال جاهلانه كه موجب تفرق صفوف مسلمين است، احتراز كنند و لازم است در جماعات اهل سنت حاضر شوند و از انعقاد و تشكيل جماعت در منازل... جدا اجتناب كنند.
نگاهى به روايات
مى‌دانيم كه اختلاف نظر در بعضى مسايل كلامى و فقهى، در ميان مسلمانان داراى سابقه و پيشينه تاريخى است؛ به طورى كه نه به يك قرن و دو قرن و يا ده قرن قبل، بلكه به زمانى منتهى مى‌شود كه رسول خدا(ص) به عالم بقا شتافت و طبعاً در قرون اوليه اسلام و در زمان ائمه هدى(عليهم السلام) بر اثر اختلاط و امتزاج شيعه و اهل سنت از يك طرف و وجود اختلاف‌نظر از سوى ديگر، موجب بحث و گفت‌وگو و طرح سؤال در مسائل مختلف، از جمله حضور و عدم‌حضور در مساجد و شركت نمودن در نمازهاى جماعت اهل سنت پديد آمد؛ به خصوص در شهر مدينه كه جز مدت كوتاهى، حكومت و امامت جماعت در اختيار اهل سنت بوده و بيشتر اوقات اين سمت را واليان و حاكمان شخصاً به عهده مى‌گرفتند.
منابع حديثى ما گوياى اين واقعيت است كه اين موضوع در محضر ائمه هدى(عليهم السلام) مطرح و مورد سؤال قرار گرفته است. همان‌گونه كه از ديدگاه اهل‌سنت نيز به دور نمانده و احاديث متعددى دراين باره، در منابع مورد اعتمادشان منعكس شده است؛ با اين تفاوت كه بر خلاف مضمون روايات شيعه كه رابطه مستقيم با موضوع مورد بحث دارد، احاديث اهل سنت داراى مفهوم كلى و غالباً در مقام نكوهش كسانى است كه به هنگام نماز و با شنيدن صداى اذان، مسجد را ترك و از صفوف مسلمانان جدا مى‌شوند كه روحانيون و خطباى اهل سنت و نويسندگانشان همواره، مضمون اين احاديث را