131
استحباب ورود به مسجدالحرام از باب بنى شيبه
رضا مختارى
ميقات حج، شماره 58، زمستان 1385ه . ق
نوشتار حاضر بخشى از مقاله «نقد و بررسى پاره‌اى از مسايل مناسك» است كه به مسامحاتى كه از سوى فقها در مناسك رخ داده، مى پردازد. در اين بخش كه مسئله سوم از قسمت دوم اين مقاله است، نگارنده استحباب ورود به مسجدالحرام از باب بنى شيبه را مطرح كرده است. ايشان با نقل عبارتى از شهيد ثانى درباره وضعيت باب بنى شيبه و بررسى مناسك فقهاى معاصر، درباره مسامحه مذكور مى نويسد، على رغم اينكه مسجدالحرام از زمان شهيد تاكنون، چند بار توسعه يافته و مشخصات آن زمان با وضع فعلى مسجد تناسبى ندارد، باز هم در مناسك‌هاى فعلى همان عبارات قديمى درج شده است. ايشان براى تأييد سخن خود عباراتى از مناسك فقهاى معاصر نقل كرده است. ايشان در ادامه موارد ديگرى از مسامحات و تغييرات مكانى كه در مناسك امروزى مدنظر قرار نگرفته را ذكر كرده است. از جمله: ذبح كفاره احرام عمره در حزوره و استحباب نماز روى سنگ قرمز داخل كعبه.
يكى از مستحبات ورود به مسجدالحرام را، داخل شدن از باب بنى شيبه دانسته‌اند؛ زيرا بت هُبَل در آنجا دفن شده است. 1 شهيد اول در اين باره مى‌گويد: «ويدخله حافياً خاضعاً خاشعاً من باب بني شيبه ليطأ هبل، و يقف عنده داعياً...». 2
علامه محمد تقى مجلسى (أعلى الله مقامه) در «شرح فقيه» مى‌نويسد: