206برخى آيات سوره مائده نيز به حج مربوط مى‌شود كه ترجمه آنها ذيلاً ذكر مى‌شود:
اى مردمى كه ايمان آورده‌ايد، شعائر الهى را پاس بداريد و ماه حرام، قربانى‌ها، زائران خانه خدا را كه به اميد فضل الهى و رسيدن به رضا و خشنودى خدا، راه افتاده‌اند، حرمت نگاه داريد و مورد تعرضشان قرار مدهيد... .
خداوند، كعبه و بيت حرام را براى كارپردازى مردم و قيام به سود ايشان قرار داده؛ چنان‌كه حرمت ماه‌هاى حرام و قربانى‌ها نيز به همين هدف است. 1
مفاد آيات
از مجموع آيات تلاوت شده، چنين استفاده مى‌شود كه مناسك و آداب حج، مثل همه نهادهاى عبادى و فرائض دينى، دستوراتى عملى و برنامه‌هايى تمرينى هستند و براى تربيت انسان و رساندن او به كمال مطلوب و ممكن، تشريع شده‌اند. از آن جايى كه انسان داراى هويتى خاص است و ممكن است او به‌دست خويش بر سر راه كمال، موانعى به‌وجود آوَرد و در نتيجه، از طى مراحل رشد و كمال انسانى، در بعد فردى و اجتماعى و حتى مادى و معنوى، باز مانَد و از عمده‌ترين موانع، در مسير تكاملى انسان، ظلم‌ها، نابرابرى‌ها، خودپسندى‌ها، خودبينى‌ها، ثروت‌اندوزى‌ها و فقرو فلاكت‌هاست، حج يكى از آن كلاس‌هاى انسان‌ساز است كه او در اين كلاس‌ها پس از شناخت آن سلسله موانع، زمينه رشد و تعالى خود را فراهم مى‌سازد و بر قله بلند انسانيت صعود مى‌كند.
پس، مهم آن است كه انسان، عنصرى فداكار و نوع دوست بار آيد و نيكو تربيت شود و داراى روح گذشت بوده از مال و دارايى‌اش انفاق كند، تا به‌طور طبيعى، تبعيض‌هاى ناروا و عامل‌هاى كينه، نفاق و عداوت از ميان برداشته شوند و انسان‌ها به يك «زندگى ايده‌آل» و «ايده‌آل زندگى» برسند. بنابراين، وجوب قربانى در حج به انگيزه اطعام، انفاق و براى سير كردن شكم‌هاى مردمى است كه به علتى نادارند و گرسنه مانده‌اند و دچار محروميتند و سرانجام خود تباه مى‌شوند و جامعه را از تعالى و تكامل بازمى‌دارند وگرنه صرف ريختن خون حيوانى بى‌زبان، بى‌آنكه فايده‌اى بر آن