64 النَّجَفِ فَقَالَ هَذَا هُوَ الْجَبَلُ الَّذِي اعْتَصَمَ بِه ابْنُ جَدِّي نُوحٍ فَقَالَ سَآوِي إِلى جَبَلٍ يَعْصِمُنِي مِنَ الْماءِ فَأَوْحَى الله تَعَالى إِلَيْه ا يَعْتَصِم بِكَ مِنِّي أَحَدٌ فَغَار فِي الْأَرْضِ و تَقَطَّعَ الى الشَّامِ ثُم قَالَ اعْدِلْ بِنَا قَالَ فَعَدَلْتُ بِهِ فَلَمْ يَزَلْ سَائِراً حَتَّى أَتَى الْغَرِي فَوَقَفَ بِهِ ثُمَّ أَتَى الْقَبْرَ فَسَاقَ السَّلَامَ مِنْ آدَم عَلَى نَبِيٍّ نَبِيٍّ(ع) وَ أَنَا أَسُوقُ السَّلَامَ مَعَهُ حَتَّى وَصَلَ السَّلَامَ الى النَّبِيِّ(ص) ثُمَّ خَرَّ عَلَى الْقَبْرِ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ وَ عَلَا نَحِيبُهُ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ.

وَ فِي خَبَر آخَر سِتَّ رَكَعَاتٍ وَ صَلَّيْتُ مَعَهُ فَقُلْتُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللهِ مَا هَذَا الْقَبْرُ فَقَالَ هَذَا قَبْرُ جَدِّي عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ (ع). ¹

صفوان بن مهران نقل مى‌كند كه امام صادق(ع) از قادسيه حركت نمود، درحالى‌كه من همراهش بودم؛ تا به نجف رسيد و فرمود: «اين همان كوهى است كه فرزند نوح، بدان پناهنده شد؛ گفت: «به زودى به كوهى پناه مى‌برم كه مرا از آب حفظ كند». پس خداوند وحى نمود: «آيا كسى به تو پناه مى‌آورد از دست من؟» آن‌گاه در زمين فرو رفت و به‌سوى شام حركت كرد. سپس فرمود: «با ما بيا». با او همراه شدم تا به «غرى» رسيد و آنجا ايستاد. سپس نزديك قبر شد و آغاز به سلام نمود؛ از آدم(ع) و پيامبران. من نيز به همراه او آغاز نمودم؛ تا رسيد به سلام بر پيامبر(ص) . سپس صورت خود را بر قبر نهاد و بر او سلام كرد و صدايش را بلند نمود و بعد برخاست و چهار ركعت نماز خواند. [در خبر ديگرى وارد شده است كه