61امام(ع) و ابّهت خاص آن حضرت كه سراسر قلب او را فراگرفته بود، اظهار شگفتى كرد. امام به او فرمود: آيا مى‌دانى كجا نشسته‌اى؟» در برابر همان‌ها كه خدا درباره آنها مى‌فرمايد: (فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهٰا بِالْغُدُوِّ وَ الْآصٰالِ رِجٰالٌ لاٰ تُلْهِيهِمْ تِجٰارَةٌ وَ لاٰ بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِ وَ إِقٰامِ الصَّلاٰةِ وَ إِيتٰاءِ الزَّكٰاةِ ) . سپس فرمود: «فانت ثم و نحن اولئك»؛ «تو آن هستى كه گفتى (فقيه اهل بصره) و ما اين هستيم كه قرآن مى‌گويد!». قتاده در جواب گفت: «صدقت و الله، جعلني الله فداك، والله ماهي بيوت حجارة و لا طين»؛ «راست گفتى فدايت گردم! به خدا سوگند! منظور خانه‌هاى سنگى و گلى نيست. [بلكه منظور خانه‌هاى وحى و ايمان و هدايت است]. ¹

علاوه بر دلالت آيات مذكور و نيز افزون بر سيره متشرعه و مقبول بودن نماز زيارت نزد عقلا، عمده دليل بر مشروعيت نماز زيارت، وجود روايات فراوان درباره ثواب زيارت ائمه معصوم(عليهم السلام) به همراه نماز زيارت است كه از آنها به صراحت، رجحان عمل يا همان استحباب استفاده مى‌شود. سند برخى از اين روايات، صحيح است و در مجموع، مى‌توان با يقين گفت تواتر معنوى دارند.

از جمله رواياتى كه از آنها استفاده مى‌شود نماز زيارت مشروع مى‌باشد، روايات مستفيضى است كه در آنها به كيفيت زيارت، تصريح