57اين موضوع را در اين آيات، با لحن موافقى آورده است و اين نشان مىدهد كه ساختن معبد به احترام قبور بزرگان دين، نه تنها حرام نيست، چنانكه وهابىها مىپندارند، بلكه كار خوب و شايستهاى است.
اصولاً بناهاى يادبود كه خاطره افراد برجسته و باشخصيت را زنده مىدارد، هميشه ميان مردم جهان بوده و هست و درواقع اين كار، نوعى قدردانى از گذشتگان و تشويق براى آيندگان است. پس اسلام نه تنها از اين كار نهى نكرده، بلكه آن را مجاز شمرده است.
وجود اينگونه بناها، سندى تاريخى بر وجود اين شخصيتها و برنامه و تاريخشان است؛ به همين دليل، پيامبران و شخصيتهايى كه قبر آنها متروك مانده، تاريخ آنها نيز مورد ترديد و استفهام قرار گرفته است. اين نيز واضح است كه اينگونه بناها، كمترين منافاتى با مسئله توحيد ندارد؛ زيرا «احترام»، مطلبى است و «عبادت» و «پرستش» مطلبى ديگر. 1
خداوند در سوره مباركه نور مىفرمايد:
(فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهٰا بِالْغُدُوِّ وَ الْآصٰالِ ) (نور: 36)
[اين چراغ پرفروغ] در خانههايى قرار دارد كه خداوند اذن فرموده [ديوارههاى] آن را بالا برند [تا از دستبرد شياطين در امان باشد] و در آنها، نام خدا برده شود و صبح و شام در آنها تسبيح او گويند.
صاحب تفسير قمى، ذيل اين آيه كريمه آورده است:
4