202
نيابت در نماز زيارت
در اينكه آيا مىشود به نيابت از ديگران، چه مرده يا زنده و چه به صورت استيجارى يا تبرعى، زيارت نمود و به دنبال آن، نماز زيارت را بجاى آورد يا ثواب آن را بعد از عمل هديه نمود، كلماتى از بزرگان بيان گرديده است و رواياتى نيز دال بر اين معنا وجود دارد. كلمات بزرگانى كه متعرض مسئله شدهاند، بدين قرار است:
شهيد ثانى(رحمه الله) در روضه فرموده است:
و الصلاة الواجبة في حال الحياة فلا يستناب فيها مطلقا إلا ركعتا الطواف، حيث يجوز استنابة الحي في الحج الواجب، أو فيهما خاصة على بعض الوجوه و احترز بالواجبة عن المندوبة، فيصح الاستنابة فيها في الجملة كصلاة الطواف المندوب، أو في الحج المندوب و إن وجب، و صلاة الزيارة. و في جواز الاستنابة في مطلق النوافل وجه. 1
در حال زنده بودن، مطلقاً نمىتوان براى نماز واجب، نايب گرفت؛ مگر براى نماز طواف در جايى كه مىشود براى زنده در حج واجب نايب گرفت. البته در بعضى موارد، مىتوان براى خصوص نماز طواف، نايب گرفت. اينكه نماز را به واجب مقيد كرده است، معلوم مىشود كه زنده مىتواند فىالجمله در نمازهاى مستحب، نايب بگيرد؛ مانند نماز طواف مستحب يا در حج مستحب؛ اگرچه طواف آن واجب مىشود