137
يَا ابْنَ رَسُولِ الله مَا هَذَا الْقَبْر فَقَالَ هَذَا قَبْر جَدِّي عَلِي بْنِ أَبِيطَالِبٍ. 1
صفوان بن مهران مىگويد كه امام صادق(ع) از قادسيه حركت نمود؛ درحالىكه من همراهش بودم؛ تا به نجف رسيد و فرمود: اين همان كوهى است كه فرزند نوح بدان پناهنده شد؛ «گفت به زودى به كوهى پناه مىبرم كه مرا از آب حفظ كند». پس خداوند وحى نمود: «آيا كسى به تو پناه مىآورد از دست من؟!» آنگاه در زمين فرو رفت و به سوى شام حركت كرد، سپس فرمود: «با ما بيا». با او همراه شدم تا به «غرى» رسيد و آنجا ايستاد. سپس نزديك قبر شد و آغاز به سلام نمود؛ از آدم(ع) و پيامبران. من نيز به همراه او آغاز نمودم تا رسيد به سلام بر پيامبر(ص) .
سپس صورت خود را بر قبر نهاد و بر او سلام نمود و صدايش را بلند نمود و بعد برخاست و چهار ركعت نماز خواند. من نيز همراهش خواندم. عرض كردم: «يابن رسول الله! اين قبر كيست؟» فرمود: «اين قبر جدم على بن ابىطالب(ع) است».
اين روايت از نظر دلالت، بر چهار ركعت، تصريح دارد.
صاحب مصباح المتهجد، بعد از زيارت حضرت امام حسين(ع) آورده است: