82هندوها به وسيلۀ زيارت به بُعد ديريابى از آيين هندو راه مىبرند كه مشكل مىتوان آن را با چيز ديگرى تبيين كرد. در آيينى مثل آيين هندو، با آن همه تنوع و تكثر، خودآگاهى هندويى، يا آگاهى به آنچه يك نفر به وسيلۀ آن خود را در چارچوب اين آيين حس مىكند، امرى است ديرفهم و پيچيده، اما در اجتماعات بزرگِ هندويى، به ويژه كومب مِلاها، چنين مايۀ وحدت و هم بستگىاى به خوبى ادراك مىشود». 1
البته «درون مايۀ اصلى اعمال دينىِ ميليونها هندو ترس از خدايان خيرخواه و بدخواهى است كه به همه چيز آگاهاند و همواره بر وقايع زندگى همه كس ناظرند.
لازم مىدانند هر خدايى را به نحو شايستهاى دلجويى كنند تا از بدبختى امان يابند و امنيتشان تضمين شود». 2
«معمولاً هندوهاى روستايى، دو آرزوى دينى يا معنوى بزرگ در دل دارند: رفتن به زيارت يكى از اماكن مقدس، و شركت در جشنوارههاى معبدى. مكانهاى مقدس زيارتى در سرتاسر هند به وفور يافت مىشود. كوهها، غارها، رودها، و مكانهايى كه وقايع اساطيرى (مانند جنگها يابازىهاى خدايان) در آنها رخ داده است، مكان مقدس و زيارتى محسوب مىشود. بر روى اين زمينها يا در كنار آنها معبد و ضريح ساخته و به زيارت آن مىروند. مكانهايى مانند هَردوار 3 در كوههاى هيماليا، ساحل بِنگال، و وَرَنسى 4 (بِنارس) از جمله سرزمينهاى مقدس شمرده مىشود. از سرتاسر هند عازم زيارت اين مكانها مىشوند». 5
در آيين بود: «زيارت به شهرهاى مقدس (مكانهاى مقدس) كار پسنديده محسوب مىشود و يك فرد هر چه زيارتهاى بيشترى را كامل كند، خيرات بيشترى به دست مىآورد. چهار مقصد بيشترين زيارت بوداييان را به خود اختصاص مىدهد: