465بايد آداب زيارت را رعايت كنيم؛ اين رعايت، نوعى الزام‌آورى را در هنجارهاى زيارتى به عنوان سودمندى و مطلوبى به وجود مى‌آورد، كه جزء كاركردهاى هنجارى زيارت تلقى مى‌گردد. انجام آداب و مناسك زيارتى در اماكن مقدس نوعى پيروى و همشكلى را به وجود مى‌آورد. اين همشكلى، همان چيزى است كه ديگران آن را ارزيابى مى‌كنند و برايشان مهم است كه ما چگونه رفتارهاى زيارتى را انجام مى‌دهيم. اين مسأله از ديگر كاركردهاى هنجارى مناسك زيارتى‌است؛ كه همان احساس تعلق خاطر ما را به انجام آداب زيارت مى‌رساند. زيارت در اماكن مقدس نوعى از هنجارهاى آداب و رسوم دينى در نظر گرفته مى‌شود.
در جامعه‌شناسى آداب و رسوم را مى‌توان اين‌گونه تعريف كرد: «مدل‌هاى اساسى و مهم رفتار كه افراد به اجبار در يك محيط اجتماعى مى‌پذيرند. يا مجموعۀ رفتارهايى كه به صورت عادت در آمده‌اند و افراد متعلق به يك طبقۀ به انجام مى‌رسانند و جامعه نيز در ترتيب ارزش‌هايش، براى آنان معنايى نهان قايل است». 1
زيارت جزء هنجارهاى است كه در فضاهاى دينى به صورت آداب و رسوم خاص بايد اجرا گردد؛ اين اجرا در واقع نوعى پيروى و احساس تعلق خاطر به آن گروه وابسته را مى‌رساند.
از بعد ديگر در جامعه‌شناسى بايد زيارت را نوعى هنجار درونى در نظر گرفت؛ اين هنجارها درون ما نهادينه و درونى شده‌اند. زيارت به عنوان هنجارى درونى، خود به خود و با ميل و بدون اجبار بيرونى در انسان‌ها به وجود مى‌آيد؛ زيرا اين مسأله از فطرت دينى انسان ناشى مى‌گردد. احترام به اماكن مقدس (سلام كردن، تعظيم و احترام گذاشتن، صلوات فرستادن، لباس آراسته و پاك پوشيدن، طهارت داشتن با وضو بودن و...) جزء هنجارهاى درونى زيارت مى‌تواند تلقى گردد. اين هنجارهاى درونى در زيارت بيشتر نانوشته مى‌باشد و به صورت شفاهى به يكديگر انتقال يافته