456معنوى و روحانى مشاهده كرد؛ در جامعۀ اسلامى تشيع، ادعيه‌هاى زيارتى ائمۀ اطهار عليهم السلام يك نوع سرود جمعى و معنوى است كه با آن امام مورد نظر و انسان كامل مى‌توان ارتباط معنوى بر قرار كرد. تمام افرادى كه در آن مكان حضور مستقيم يا غير مستقيم دارند با خلوص نيت با معبود خود از طريق امام رئوف شان ارتباط برقرار مى‌كنند؛ اين ارتباط با خواندن زيارتنامه و ادعيه‌هاى مخصوص آن مكان و زمان مقدس شكل مى‌گيرد. در ايام حج، با توجه به زمان و مكان مقدس، اين احساس جمعى و تعلق خاطر، كه در جهت انسجام و وحدت روحيۀ دين‌باورى است به وجود مى‌آورد.
از ديگر ابعاد ارتباطى بين مفهوم زيارت با گروه اجتماعى در تقويت دين باورى و پرورش اخلاقى، خصوصيات ظاهرى است. به عنوان مثال در هنگام زيارت خانۀ خداوند، لباس احرام بر تن تمام زيارت‌كنندگان نشانۀ انسجام و وحدت است.
همچنين در كتب اسلامى و احاديث شيعى آمده است، كه زايران با لباس آراسته و شكيل به زيارت اماكن مقدس حضور يابند.
از ديگر مقوله‌هاى ارتباط زيارت با گروه اجتماعى، وجود تبليغات مختلف در شهرها و روستاهاى كشورمان است، كه در زمان‌هاى خاص، عموم شهروندان را براى حضور معنوى و انسجام بخش در مراسم‌هاى زيارتى دعوت مى‌كنند، اين دعوت در واقع نوعى تقويت دين پرورى و سازمان يافتگى در جهت ارتباط با معبود و گرامى‌داشت مقام شامخ ائمه عليهم السلام است.
ارتباط زيارت با گروه نخستين
گروه نخستين اصطلاحى است كه چارلز هورتن كولى در جامعه‌شناسى به كار برده است. «گروه‌هاى نخستين براى توصيف گروه‌هايى نظير خانواده، همسايگى، آشنايان، دوستان، و... به‌كار برده شده است. به اعتقاد كولى احساساتى نظير وفادارى، صميميت، و پيوستگى با ديگران در اين گروه‌ها آموخته مى‌شود. صفات مشترك