454پديده‌اى ايده‌آل مى‌باشد، كه نتيجۀ مناسب و مطلوب و سودمند براى افراد جامعه و تقويت دين دارد. انسان‌ها با خداوند از طريق زيارت كردن و خواندن متون زيارتى در زمان و مكان خاص رابطۀ معنوى برقرار مى‌كنند؛ اين نياز، يك نوع نياز به عزت نفس و احترام مى باشد كه به صورت معنوى در انسان هميشه وجود دارد؛ و انسان به دنبال پرورش آن است.
زيارت در قالب يك نياز اجتماعى (احترام) مى‌تواند در جامعۀ انسانى نمو پيدا كند؛ در اين بعد، اين نياز نوعى قدرشناسى از خداوند متعال و صالحانش است، اين نياز و انگيزۀ آن در انسان بسيار قوى است؛ هر قدر كه در جامعه مقياس‌هاى ارزشى رنگ و بوى معنوى داشته باشد و تقويت گردد، اين نياز از منزلت خاصى در ساختار فرهنگ دينى جامعه برخوردار است؛ با توجه به اين مسأله در جامعۀ اسلامى بايد به صورت متعادل به آن پرداخت.
زيارت در انديشه‌هاى اسلامى و تشيع همراه با يك نياز دينى است، كه در انسان از طريق روابط معنوى برقرار مى‌شود؛ براى اين‌كه بتوان با خدا ارتباط برقرار كرد، از طريق زيارت به اين مسأله مى‌توان دست يافت. بنابراين زيارت يك وسيله است براى رسيدن به ارتباط با خداوند و كمال معنوى و اخلاقى. به عبارتى ديگر زيارت مى‌تواند به عنوان يك پديده اجتماعى و دينى بر زندگى انسان اثر گذارد.
زيارت اماكن قدسى در واقع نوعى ارتباط اجتماعى يك‌سويه را به وجود مى‌آورد كه انسان‌ها در تمام مراحل عمر نيازمند عبادت و ستايش خداوند متعال و محبت به پيامبر و اهل بيتش مى‌باشد. اين واقعيت اجتماعى و دينى به رفتارهاى دينى و اخلاقى انسان جهت‌گيرى معنوى مى‌دهد.
از بعد جامعه شناختى در بحث زيارت، بايد اشاره كنيم كه زيارت در قالب روابط اجتماعى ميان انسان‌ها و خداوند، پيامبر و ائمۀ اطهار نوعى علاقه قلبى و الفت به وجود مى‌آورد؛ شيعيان در هنگام زيارت در اماكن مقدس با خواندن ادعيه‌هاى