387پرتوى از آن كشف خواهد شد. آنان با گفتار و كردار خويش زيارت اوليا و امامان را به مردم مى‌آموختند، حتى گاهى آن را لازم مى‌شمردند. از اين‌رو در مى‌يابيم كه مسلمانان، از صدر اسلام تا كنون، قبور پيامبران، امامان و بزرگان دين را زيارت مى‌كردند و با خواندن نماز و دعا و توسل به آنان به خدا تقرب مى‌جستند.
مخالفان زيارت مى‌كوشند تا ساحت قدس مكتب اهل بيت عليهم السلام را به اتهام كفر و شرك خدشه‌دار ساخته و اثرات سازندۀ زيارت اولياى خدا را از بين ببرند. بنابراين يكى از مواردى كه شايسته است در سيرۀ معصومين عليهم السلام به آن پرداخته شود و مورد بررسى قرار گيرد، مسألۀ زيارت است. بايد دانسته شود كه سبك آنان در زيارت چگونه بوده است؟ آيا از اين كار جلوگيرى مى‌كردند يا خود بدان مى‌پرداختند؟
زيارت بقيع در سيرۀ معصومين عليهم السلام
بقيع، شخصيت‌هاى بزرگى را در خود جاى داده است، امام حسن بن على، امام زين العابدين، امام باقر و امام صادق عليهم السلام ، همچنين عباس عموى پيامبر صلى الله عليه و آله ، ابراهيم فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله ، برخى از همسران و عمۀ آن حضرت، شهداى احد و بسيارى ديگر از صحابه در گورستان بقيع حضور دارند. از اين‌رو رسول خدا صلى الله عليه و آله و ساير معصومين عليهم السلام قبور بقيع را زيارت مى‌كردند. فقها بر استحباب زيارت آن تأكيد كرده و آن را وسيلۀ تقرّب به خداوند متعال دانسته‌اند. در اين‌جا به نمونه‌هايى از سيرۀ معصومين اشاره مى‌كنيم:
صفوان جمّال مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله در هر شامگاه پنجشنبه همراه گروهى از ياران خود به زيارت بقيع قبرستان مدينه‌مى‌شتافت، آن‌گاه سه بار درود مى‌فرستاد و سه مرتبه طلب رحمت مى‌كرد». 1
عايشه از رسول خدا صلى الله عليه و آله چنين نقل كرده است: «جبرئيل نزدم آمد و گفت: