361دعبل خزاعى، شاعر متعهد شيعه كه در زمان امام رضا عليه السلام مى‌زيست، هنر خويش را در راه احياى حق آل محمد، و ذكر شهداى عترت پيامبر و بيان فضايل اهل بيت عليهم السلام قرار داده بود و نزد ائمۀ شيعه منزلتى داشت. آن‌گاه، از قبرهايى ياد مى‌كند كه از اين دودمان، در سرزمين كوفه، مدينه، مكه، فخ، جوزجان، بغداد، طوس، كربلا... قرار دارد و از شهدايى چون شهيد فخ، يحيى بن زيد، ابراهيم بن عبد اللّٰه، موسى بن جعفر، و شهداى كربلا ياد مى‌كند. 1
نقل شده است كه وقتى دعبل، در شمارش اين زمين‌هاى نورانى و مرقدهاى پاك، به آن جان مطهر و ارزشمندى كه در بغداد مدفون است، رسيد (يعنى امام كاظم عليه السلام ) حضرت رضا عليه السلام فرمود كه اين را هم اضافه كند: «و قبر بطوس يا لها من مصيبة»، كه يادى بود از قبر مصيبت‌بار و اندوه‌آور كه در خاك طوس است. دعبل پرسيد: اين قبر،قبر كيست كه در طوس است؟ امام فرمود: قبر من است؛ مدتى نمى‌گذرد كه طوس، محل رفت و آمد شيعيان و زايران من مى‌گردد. هر كس مرا در غربتم در سرزمين طوس زيارت كند، با من خواهد بود و گناهش در قيامت بخشوده خواهد شد. آن‌گاه امام برخاست و صله و هديه‌هايى به عنوان تقدير، به دعبل عطا كرد. 2
امام هم، براى تكميل قصيدۀ بلند او، كه تمام قبور و مزار شهداى مظلوم فرزندان فاطمه عليها السلام را دارد، از قبر خويش كه در طوس خواهد بود، ياد مى‌كند و دو بيت به قصيده‌اش مى‌افزايد.
اين خط كلى و درخشان ائمه عليهم السلام است كه مردم را با اين مزارها و مدفونين آنها آشنا كنند تا از اين طريق، مردم راه هدايت و نجات را بيابند و در بيراهه‌هاى ظلمانى نيفتند.