344را نيز خراب مى‌كردند!
وهابى‌ها بدون توجه به همۀ ابعاد كتاب و سنت و بدون توجه به سيرۀ مستمرۀ مسلمين كه تا زمان رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله ، امتداد داشته و بدون تعميق در مسايل بنيادى اسلام و تجمد به ظواهر برخى از آيات و روايات، بسيارى از مقدسات مسلمين را كه قرن‌ها مورد احترام بود، احترام گذاران به آن مقدسات را مشرك، كافر و واجب القتل دانستند.
در عروة آمده است: «و المراد بالكافرمن كان منكر الاُهية أو التوحيد أو الرسالة أو المعاد أو ضرورياً من ضروريات الدين مع الالتفات إلى كونه ضرورياً»؛ 1 مراد از كافر كسى است كه منكر الوهيت يا توحيد يا نبوت يا معاد باشد و يا منكر يكى از ضروريات دين با توجه به ضرورى بودن آن باشد.
بنابراين، كسى كه به همۀ اصول و ضروريات دين باور دارد و قبور صالحان را به جهت شايستگى و خدمتشان گرامى مى‌دارد؛ در كنار آنها براى خدا عبادت مى‌كند، روى آنها گنبد و بارگاه مى‌سازد؛ آنها را به درگاه الهى به خاطر مقامى كه نزد خدا دارند،شفيع قرار مى‌دهد؛ به زيارت آنها مى‌رود؛ نمى‌شود چنين فردى را كافر و مهدور الدم دانست.
از اين رو، توحيد كه به معناى خدا را در ذات و صفات و افعال، يكتا دانستن و هرگونه شريك و انباز را از او نفى كردن و در مقام عبادت، تنها او را پرستش كردن است، هدف همۀ انبياى الهى به ويژه حضرت محمد صلى الله عليه و آله بوده و هست؛ ولى وهابى‌ها به قدرى دايرۀ شرك را وسيع گرفته‌اند كه هر گاه كسى قبر عبد صالح و شهيدى را كه در راه خدا گام برداشته و جانش را در راه پيشبرد دينش گذاشته است، ببوسد و احترام بگذارد، مشرك مى‌دانند. در صورتى كه زاير در اين كار، نظرى جز تكريم به خاطر بندگى خاص او براى خدا و فداكاريش در راه دين او نداشته و هرگز او را از مرز بندگى فراتر نبرده است.