237مقدس، مانند مكه و بيت المقدس؛ و زيارت قبور مقدس و مربوط به اشخاص صالح.
در اين خصوص مثلاً به روايت مشهور پيامبر صلى الله عليه و آله كه فرمود: بين خانۀ من و منبر من باغى از باغهاى بهشت قرار دارد، يا اينكه فرمود: يك نماز در مسجد النبى بهتر از هزار نماز در غير آن است، به جز مسجد الحرام (روايتى كه در صحيح مسلم آمده) و يا يك نماز در مسجد النبى بهتر از هزار نماز در غير آن است و يا يك نماز در مسجد الحرام بهتر از يكصد نماز در مسجد النبى مىباشد كه از عبداللّٰه بن زبير روايت شده و در مسند احمد و صحيح ابن خزيمه و صحيح ابن حبّان نقل گرديده است، در اين زمينه هزاران روايت در منابع شيعى و سنى مىتواند مورد استفاده قرار گيرد.
زيارت اماكن مقدس مثل زيارت مسجد الحرام يا بيت المقدس يا مسجد قبا كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله تأكيد داشتند و به طور كلى هر مكانى كه مشمول آيۀ شريفۀ «فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللّٰهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ ...» 1 مىباشند، يعنى اماكنى كه خداوند براى برپاداشتن نام و ياد خود برگزيده است. زيارت قبور صالحين در بين مسلمانان در دو گروه متفاوت شكل گرفته است كه عبارتند از:
1. شيعيان كه ضمن تأكيد بر امكان گفتوگو با ارواح پاك آنها، امكان شفاعتطلبى و دعاى خيرخواهى از آنان را هم ميسر مىدانند و حتى گاهى بىاعتنايى به قبور بزرگان و والدين خود را موجب عاق والدين شدن و خشم ارواح آنها مىدانند.
2. اهل سنت كه فقط قبور را وسيلۀ تذكر مرگ و يادآورى و عبرت گرفتن از سرنوشت گذشتگان مىدانند و هرگونه شفاعتطلبى و گفتوگو با اموات و ارواح آنها را اولاً عملى عبث و بيهوده مىدانند و ثانياً آن را مظهر شرك و بىتوجهى به خداوند قلمداد مىكنند.
ضمن تأكيد بر خطا بودن برخى از سوء استفادههاى ناآگاهان و غافلان جوامع شيعى از مقولۀ زيارت و حتى غلو كنندگان كه متأسفانه باعث تهاجم به فرهنگ دينى