214دستهها و گروههاى كوچك آريايى، با جذب بوميان اوليه كم كم مراكزى پر جمعيت با قدرت مركزى به وجود آوردند. هريك از اين مراكز كه به وسيلۀ گرد آمدن عدهاى از گروههاى پراكنده تشكيل شده بود، به وسيله شاهى اداره مىشد. 1
نذر و نياز و قربانى در وداها
قربانى و اهداى آن به خدايان چون جمله مذاهب باستان در آيين ودايى نيز انعكاس دارد.
همچون ايرانيان آريايى گاه اسب را به عنوان قربانى براى خدايان نذر مىكردهاند. در مورد اجراى مراسم و آداب قربانى به وسواسى بسيار قايل بودند، هرگاه مراسم درست، صحيح و مطابق با خواست خدايان انجام مىشد، تقاضا و درخواست صاحب قربانى اجابت مىشد، و اگر نه پاداشى وجود نداشت. مجرى اين رسوم كاهنان بودند كه در سرودهاى «ريگ ودا» عمل قربانى براى جلب توجهخدايان اهميت شايان دارد.
در وداها خدايان موجودات مهربان و خيرخواهىاند كه در ميان مردم آمد و شد مىكنند و از بشر والاتر و قوىترند و به مناسبت عظمت و نيرومندى سزاوار ستايش و احترام مىباشند. علاقه به نذر و قربانى دارند، به همين سبب قربانى و نذور برجستهترين مشخصات مذهب ودايى است. در اين قربانىها حيوانات ذبح و تقديم و يا مواد خوراكى و غير حيوانى نذر و اهدا مىشود. در مراسم قربانى، نذور و تقديمىها و نيازها با ترانهها و خواندن آيات بيد، مقدس مىگردد. خدايانى كه خوانده مىشوند در محل قربانى حضور مىيابند.
آگنى واسطۀ انتقال قربانى به خدايان ديگر است. آب و باد نيز گاهى وسيلۀ انتقال قربانى مىباشند. عمل قربانى و اهداى نذور خدايان را وامى دارد كه خورشيد را طالع نمايند و باران را به زمين برسانند، و دانهها را برويانند و به ثمر برسانند و حيوانات را