103آنان مىبخشند و رشحات انوارشان را بر آنها افاضه مىكنند و در قضاى حوايجشان، نزد خداوند شفيع مىشوند و درخواست مقاصد و غفران گناهان و رفع اندوهشان را بر عهده مىگيرند. 1
يادسپارى
1. در برابر اين كرامت، برخى از انسانهاى توحيد گريز با واپسگرايى، سامانى دل و جان و روان بشر را برهم مىزنند و او را از فراز بر فرود مىكشانند و زمان و مكان را دلگير مىسازند؛ مثال چشم زخمِ شور چشمى كه سلامتى را از ما بستاند.
2. شخصيتهايى كه مورد اهتمام و احترام در زيارت هستند را مىتوان در سه دسته، ردهبندى كرد:
الف) پيامبران و پيشوايان دين؛
ب) علما و انديشمندانى كه براى روشنى بخشيدن به ديگران مانند شمع سوختند؛
ج) مجاهدانى كه در راه مبارزه با ستم و برپايى عدالت، جان باختند. 2
3. «حضور در پيشگاه شخص به جسم و جان، با توجه قلبى و حضور دل نسبت به اولياى خدا، زيارت است». 3
زيارت فُجّار (جانهاى منفى)
امام صادق عليه السلام به پسر خود فرمود:
«يَا بُنَيَّ إِذَا زُرْتَ فَزُرِ الْأَخْيَارَ وَ لَا تَزُرِ الْفُجَّارَ فَإِنَّهُمْ صَخْرَةٌ لَا يَنْفَجِرُ مَاؤُهَا وَ شَجَرَةٌ لَا يَخْضَرُّ وَرَقُهَا وَ أَرْضٌ لَا يَظْهَرُ عُشْبُهَا....»؛ 4 پسرم، اگر مىخواهى زيارت كنى، خوبان را زيارت كن و فاجران را زيارت نكن؛ زيرا آنان صخرهاى را مىمانند كه از آن، آب نمىجوشد و درختى را مىمانند كه برگ آن سبز نمىشود و زمينى را شبيهاند كه گياهى بر آن، ظاهر نمىشود... .