140
الف) نصوص و روايات
قبل از آنكه نصوص و روايات ايجابى را بررسى كنيم و سخن عالمان شيعه را ذكر نماييم، اين نكته را از جنبه سلبى مورد تأكيد قرار مىدهيم كه هيچ آيه و روايتى صادر نشده است تا ما را از انجام يكى از خيرات براى ميت منع نمايد و اين مسئله، با توجه به اينكه اصل اولى در امور اباحه مىباشد، دليل بر عموم جواز است. با اين همه، رواياتى كه بر جايز بودن اهداى همه خيرات براى ميت تصريح نموده است، فراوان است و ما تنها به برخى از آنها اشاره مىكنيم:
يك- عمر بن يزيد كه از اصحاب امام صادق(ع) است، در حديث صحيح السندى روايت كرده كه از امام(ع) پرسيدم:
آيا به جاى ميت يا براى ميت مىتوان نماز خواند؟ آن حضرت(ع) فرمود: آرى، .... [و سپس] افزود: و جايز است كه شخص، حجّ خود يا عمرهاش يا بعضى از نمازش يا قسمتى از طوافش را براى برخى از اهل خود كه مرده است، قرار دهد و او از آن بهرهمند مىشود ... و نيز خيرات و احسان و ثواب صلهرحم و حجّ را هم براى مردگان و هم براى زندگان مىتوان قرار داد و اما جايز نيست به جاى شخص زنده نماز خوانده شود. 1
امام(ع) در اين حديث شريف بر انجام مطلق خيرات به جاى اموات تصريح مىكند.