131نجم بر ادعاى او دلالت داشته باشد، آنگاه استثنا و تخصيص اين همه مورد از عموم آيه ياد شده، مستلزم تخصيص اكثر است و تخصيص اكثر قبيح است.
علاوه بر پاسخ ابن تيميه، پاسخهاى ديگرى از علماى اهلسنت (بلكه وهابيت) در ردّ شبهه ياد شده، بيان شده است. سيوطى مىگويد:
آيه ياد شده با آيه 21 سوره طور، نسخ شده است:
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمٰانٍ أَلْحَقْنٰا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ مٰا أَلَتْنٰاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ كُلُّ امْرِئٍ بِمٰا كَسَبَ رَهِينٌ
و كسانى كه ايمان آوردند و ذريهشان هم با ايمان خود [هرچند ضعيفتر از ايمان پدرانشان باشد] ملحق به ايشان شدند، ما نيز ذريهشان را به ايشان ملحق نموده، چيزى از پاداش آنان كم نمىكنيم، براى اينكه هر كس در گرو عملى است كه انجام داده است. 1
سيوطى همچنين مىگويد:
1. آيه 39 سوره نجم وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسٰانِ إِلاّٰ مٰا سَعىٰ مختص شريعت حضرت موسى(ع) و حضرت ابراهيم(ع) است. اما در شريعت اسلام حكم بر خلاف آن است.
2. براساس آيه ياد شده از باب استحقاق انسان نمىتواند از اعمال ديگران بهرهمند شود اما از باب تفضّل مانعى ندارد.
3. منتفع نشدن انسان از عمل ديگران، مخصوص كافر است، اما جايز است شخص مؤمن از سعى ديگر مؤمنان بهرهمند شود. 2