151به آن پايبندند. او اصطلاح اول را به عنوان صحابى خاصّ شرعى، نامگذارى مى‌نمايد و اصطلاح مورد نظر محدثان را اصطلاح عام قلمداد مى‌كند؛ اگرچه تعريف محدثان را نيز به عنوان يك اصطلاح خاص كه وظيفه آن شناخت اتصال سند و حديث است، منكر نمى‌باشد. ¹

حسن بن فرحان، معتقد است كه هيچ دليلى در قرآن و سنتِ صحيح وجود ندارد كه دلالت كند هركسى از مسلمانان كه پيامبر(ص) را ديده است، صحابى خاص شرعى باشد.

مدح‌هايى كه درباره صحابه در قرآن و حديث آمده، فقط مربوط به صحابه خاص شرعى است. صحابه كسانى‌اند كه قبل از فتح حديبيه اسلام آوردند. كسانى كه بعد از حديبيه اسلام را پذيرفتند، صحابه عام و به عبارت ديگر، تابعان‌اند؛ تفاوتى هم نمى‌كند كه تابعان به احسان باشند يا تابعان به غيراحسان. ²

اگر هم بپذيريم كه هجرت شرعى، تا فتح مكه ادامه داشته است، كه اين قول مرجوح مى‌باشد، باز بين اين دو هجرت، تفاوت وجود دارد و هجرت قبل از حديبيه، حتماً فضيلت بيشترى دارد. ³ به هر صورت، كسانى كه بعد از فتح مكه، به‌سوى مدينه آمدند، همانند طلقا و وفود و امثال آنها، به اتفاق، جزو مهاجران نيستند. ⁴در نتيجه،