139توحيد ربوبيت را كه كفار نيز به آن اقرار دارند، پذيرفته‌اند. ولى به توحيد الوهيت كه همان توحيد عبادت است، موحد نيستند و با اين شيوه، كسانى را كه به انبيا متوسل شوند، تكفير مى‌كنند. ¹

سقاف با اشاره به ادله متعدد، مى‌كوشد تقسيم مذكور را باطل سازد كه در اينجا به چند مورد آن اشاره مى‌كنيم:

اولاً، وهابيان كفار را موحد به توحيد ربوبى مى‌شمارند ² و مشكل آنان را فقط در نپذيرفتن توحيد عبادى مى‌دانند. اين در حالى است كه در شرع، ديده نشده است كه اسم موحد را بر كسى اطلاق كنند كه ولو به جزء اندكى از عقايد اسلامى كافر باشد.

براى ما جايز نيست كسى را كه به ربوبيت اقرار مى‌كند و مى‌داند كه او خداى مستحق پرستش است، اما به اين مسئله (توحيد عبادى) اعتراف نمى‌كند، موحد بناميم. بلكه بايد او را كافر بدانيم؛ به دليل آنچه خدا در اين آيه مى‌فرمايد:

(مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ إِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي مٰا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدِي مَنْ هُوَ كٰاذِبٌ كَفّٰارٌ) (زمر: 3)

اينها را نمى‌پرستيم؛ مگر براى اينكه ما را به خداوند نزديك كنند. خدا [روز قيامت] ميان آنان در آنچه اختلاف داشتند، داورى مى‌كند؛ خداوند آن‌كس را كه دروغگو و ناسپاس است، هرگز هدايت نخواهد كرد.