110
7. فضل
فضل خداوند و پيامبر(ص) نيز مقرون با هم است؛ چنانكه خداوند مىفرمايد: (وَ قٰالُوا حَسْبُنَا اللّٰهُ سَيُؤْتِينَا اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ) ؛ «خداوند براى ما كافى است! و به زودى خدا و رسولش، از فضل خود به ما مىبخشند». (توبه: 59)
همچنين مىفرمايد: (وَ مٰا نَقَمُوا إِلاّٰ أَنْ أَغْنٰاهُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ) ؛ «آنها فقط از اين ايراد مىگيرند كه خداوند و رسولش، آنان را به فضل [و كرم] خود، بىنياز ساختند». (توبه: 74)
8. صدق
خداوند در صداقت، پيامبر(ص) را مقرون خود ساخته است؛ چنانكه مىفرمايد:
(وَ لَمّٰا رَأَ الْمُؤْمِنُونَ الْأَحْزٰابَ قٰالُوا هٰذٰا مٰا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ صَدَقَ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ مٰا زٰادَهُمْ إِلاّٰ إِيمٰاناً وَ تَسْلِيماً) (احزاب: 22)
مؤمنان وقتى لشكر احزاب را ديدند، گفتند: «اين همان است كه خدا و رسولش به ما وعده داده و خدا و رسولش راست گفتهاند». و اين [موضوع] جز بر ايمان و تسليم آنان نيفزود.
9. كفر
كفر به پيامبر(ص)، مساوى كفر به خداوند است؛ چنانكه در قرآن مىخوانيم:
(وَ لاٰ تُصَلِّ عَلىٰ أَحَدٍ مِنْهُمْ مٰاتَ أَبَداً وَ لاٰ تَقُمْ عَلىٰ قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللّٰهِ وَ رَسُولِهِ وَ مٰاتُوا وَ هُمْ فٰاسِقُونَ) (توبه: 84)
هرگز بر مرده هيچيك از آنان، نماز نخوان! و بر كنار قبرش، [براى دعا و طلب آمرزش، ] نايست! چراكه آنها به خدا و رسولش كافر شدند و درحالىكه فاسق بودند از دنيا رفتند!
10. دشمنى با پيامبر(ص) دشمنى با خداوند
«محاده»، يعنى دشمن و مخالفت. خداوند دشمن و مخالفت با پيامبر(ص)، و عمل عليه اهداف او را مساوى با مخالفت با خود و عمل بر خلاف اهداف الهى