83دنياطلبان ايشان را از جايگاهى كه خداوند براى آنان در هدايت امت مشخص كرده بود، به زير كشيدند و ناجوانمردانه، انواع ستم‌ها را در حق ايشان روا داشتند.

گاهى چنان با ايشان دشمنى مى‌كردند كه گويا آن بزرگواران، نعوذ بالله، اصلاً مسلمان نيستند.

امام على(ع) را از خلافت امت اسلامى كنار گذاشتند و 25 سال ايشان را خانه‌نشين كردند. پس از اين مدت نيز كه بر اثر خواست و رغبت مردم، آن حضرت به خلافت رسيد، در مدت كمتر از پنج سال، سه جنگ بزرگ و خانمان‌سوز به ايشان تحميل كردند.

درباره حضرت فاطمه زهرا(عليها السلام)، فدك را كه براساس دستور خداوند، هديه رسول خدا(ص) به ايشان بود، غصب كردند. جسم و روح او را آزردند؛ به گونه‌اى كه در مدت كوتاهى پس از رحلت پيامبر اكرم(ص)، فاطمه(عليها السلام) نيز به ايشان ملحق گرديد.

امام حسن(ع) كه امام بر حق مسلمانان پس از اميرمؤمنان(ع) است، با مخالفت و شورش معاويه، مجبور به تسليم در برابر خلافت وى گرديد و سرانجام نيز با سم معاويه به شهادت رسيد.

امام حسين(ع) نيز به همراه اهل‌بيت و اصحاب اندكش، به دستور يزيد، در سرزمين كربلا با فجيع‌ترين وضع به شهادت رسيد و اهل زمين و آسمان را براى هميشه داغدار كرد.

بقيه امامان نيز همواره مورد ظلم و تعدى ظالمان و غاصبان خلافت قرار داشتند؛ به طورى‌كه همواره زيرنظر، در تبعيد يا در محاصره بودند؛ تا آنجا كه پس از شهادت امام حسن عسكرى(ع)، درصدد يافتن و به شهادت رساندن خلف صالح ايشان، حضرت مهدى(عج) برآمدند كه حضرت در آن زمان، كودكى پنج ساله بود و به اذن الهى، از ديدگان غايب گرديد.

در روايات امامان معصوم(عليهم السلام) به موارد بسيارى برمى‌خوريم كه آن بزرگواران به مظلوميت و ستم‌ديدگى خود تصريح كرده‌اند؛ براى مثال، امام على(ع) فرمود: