66او واجب است و خليفه بلافصل رسول خدا(ص) است، زيارت كند و در زيارت آن حضرت، زورگو و متكبر نباشد، خداى متعال براى او اجر يكصد هزار شهيد مىنويسد و گناهان گذشته و آينده او را مىبخشد و در روز قيامت، او را با افراد ايمن از هراس آن روز محشور مىكند و حساب او را آسان مىگيرد و فرشتگان او را استقبال مىكنند. پس اگر از زيارت برگردد، آن فرشتگان او را تا منزلش همراهى مىكنند و اگر مريض شود، از او عيادت مىكنند و اگر بميرد، جنازه او را تشييع مىكنند و براى او طلب آمرزش مىكنند تا داخل قبرش گردد.
همچنين امام موسى كاظم(ع) فرمود:
أَدْنَى مَا يُثَابُ بِهِ زَائِرُ أَبِي عَبْدِاللهِ(ع) بِشَطِّ الْفُرَاتِ إِذَا عَرَفَ حَقَّهُ وَ حُرْمَتَهُ وَ وَلَايَتَهُ أَنْ يُغْفَرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأَخَّرَ. 1
كمترين چيزى كه به زائر اباعبدالله الحسين(ع) كنار فرات داده مىشود، مشروط بر اينكه حق او و حرمت و ولايت او را بشناسد و بپذيرد، اين است كه گناهان گذشته و آينده او آمرزيده مىشود.
امام رضا(ع) نيز فرمود:
«مَا زَارَنِي أَحَدٌ مِنْ أَوْلِيَائِي عَارِفاً بِحَقِّي إِلَّا تَشَفَّعْتُ فِيهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» 2؛ «كسى از دوستانم مرا با شناخت حقم زيارت نمىكند؛ مگر اينكه در روز قيامت از او شفاعت مىكنم».
و به همين دليل در بسيارى از زيارتنامهها، زائر به شناخت حق امام مورد زيارت، شهادت مىدهد؛ براى نمونه، در زيارت جامعه كبيره مىخوانيم:
أُشْهِدُ اللهَ وَ أُشْهِدُكُمْ أَنِّي مُؤْمِنٌ بِكُمْ... مُطِيعٌ لَكُمْ عَارِفٌ بِحَقِّكُمْ مُقِرٌّ بِفَضْلِكُمْ... مُعْتَرِفٌ بِكُمْ. 3
خداى را و نيز شما را شاهد مىگيرم كه من به شما ايمان دارم... مطيع شمايم، حق شما را مىشناسم، به فضل شما اقرار دارم... به شما [به عنوان امامان خود] اعتراف مىكنم.