45 مَا زَالَتِ الْأَرْضُ إِلَّا وَ للهِ فِيهَا الْحُجَّةُ يُعَرِّفُ الْحَلَالَ وَ الْحَرَامَ وَ يَدْعُو النَّاسَ إِلَى سَبِيلِ اللهِ. ¹

همواره خداوند، روى زمين حجتى دارد كه حلال و حرام را مشخص مى‌كند و مردم را به سوى خدا فرامى‌خواند.

به دليل اهميت اين عنوان براى امامان معصوم(عليهم السلام)، مى‌بينيم كه در بسيارى از زيارت‌هاى آن بزرگواران، با تعابير مختلف، به عنوان حجت خداوند، به ايشان سلام داده مى‌شود؛ براى مثال در زيارت جامعه كبيره مى‌خوانيم: «السَّلَامُ عَلَى أَئِمَّةِ الْهُدَى... وَ حُجَجِ اللهِ عَلَى أَهْلِ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ وَ الْأُولَى» ²؛ «سلام بر پيشوايان هدايت... و حجت‌هاى خدا بر اهل دنيا و اهل آخرت و عالم پيش از آن».

در زيارت اميرمؤمنان، ³ امام حسين، ⁴ امام موسى بن جعفر، ⁵ امام رضا(عليهم السلام) ⁶ و همچنين در يكى از زيارات جامعه ⁷ مى‌خوانيم: «السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللهِ»؛ «سلام بر تو اى حجت خدا». در زيارت امام على(ع) و امام حسين(ع)، به نقل از امام صادق(ع) آمده است كه چنين مى‌گوييم: «السَّلَامُ عَلَى حُجَجِ اللهِ وَ أَوْصِيَائِهِ»؛ ⁸«سلام بر حجت‌هاى خدا و اوصياى او».

گفتنى است به ويژه در زيارت امام حسين(ع)، با تعابير مختلفى، به اين مطلب اشاره شده است؛ براى نمونه، در زيارت حضرت مى‌خوانيم: «السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا حُجَّةَ اللهِ وَ ابْنَ حُجَّتِهِ» ⁹؛ «سلام بر تو اى حجت خدا و پسر حجت خدا». همچنين در فراز ديگرى آمده است: