284مى‌آورد و سينه او را فشار مى‌دهد؛ به گونه‌اى كه اثر آن، در اشك‌هاى جارى بر چهره آنان در مراسم عزادارى و نيز هنگام زيارت در مشاهد مشرفه، بسيار ديده مى‌شود.

در احاديث نيز به گريه و عزا در مصيبت اهل‌بيت(عليهم السلام) به ويژه در عزاى اباعبدالله الحسين(ع) سفارش شده است؛ امام صادق(ع) فرمود:

«نَفَسُ الْمَهْمُومِ لِظُلْمِنَا تَسْبِيحٌ وَ هَمُّهُ لَنَا عِبَادَةٌ». ¹

همچنين نقل شده است كه پيامبر اكرم(ص)، امام حسين(ع) را بر دامن خود نشاند و فرمود:

إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ حَرَارَةً فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً... لَا يَذْكُرُهُ مُؤْمِنٌ إِلَّا بَكَى. ²

همانا براى كشته شدن حسين(ع) شور و حرارتى در دل‌هاى مؤمنان وجود دارد كه هيچ‌گاه به سردى نخواهد گراييد... هيچ مؤمنى او را ياد نمى‌كند؛ مگر اينكه مى‌گريد.

گريه و عزادارى در عزاى امامان معصوم(عليهم السلام)، حضور در مشاهد مشرفه و زيارت آن بزرگواران، نوعى تسليت به ايشان و شريك شدن در غم و اندوه آنان محسوب مى‌شود. بيان مصيبت‌ها و ذكر مظلوميت آنان نيز كه در برخى از زيارتنامه‌ها آمده است، نوعى تسليت و همدردى با ايشان مى‌باشد؛ براى مثال، در زيارت جامعه كبيره مى‌خوانيم:

«وَ بَذَلْتُمْ أَنْفُسَكُمْ فِي مَرْضَاتِهِ وَ صَبَرْتُمْ عَلَى مَا أَصَابَكُمْ فِي جَنْبِهِ» ³؛ «در راه خشنودى خدا جان خود را فدا كرديد و بر مصيبت‌هايى كه به خاطر او بر شما وارد گرديد، صبر كرديد».

در زيارت اربعين امام حسين(ع) نيز مى‌خوانيم:

السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا ابْنَ سَيِّدِ الْأَوْصِيَاءِ أَشْهَدُ أَنَّكَ أَمِينُ اللهِ وَ ابْنُ أَمِينِهِ عِشْتَ سَعِيداً وَ مَضَيْتَ حَمِيداً وَ مِتَ فَقِيداً مَظْلُوماً شَهِيداً وَ أَشْهَدُ أَنَّ اللهَ مُنْجِزٌ مَا وَعَدَكَ وَ مُهْلِكٌ مَنْ خَذَلَكَ وَ مُعَذِّبٌ مَنْ قَتَلَكَ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ وَفَيْتَ بِعَهْدِ اللهِ وَ جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِهِ حَتَّى أَتَاكَ