258«بالاترين عبادت، حسن ظن به خداست». ازاين‌رو مى‌بينيم يكى از دعاهاى مهم اهل‌بيت(عليهم السلام) به درگاه خداوند، درخواست حسن ظن به اوست؛ چنان‌كه روايت شده است كه امام موسى بن جعفر(ع)، هنگام سعى بين صفا و مروه، همواره اين دعا را بر لب داشتند:
«اللهُمَ إِنِّي أَسْأَلُكَ حُسْنَ الظَّنِ بِكَ فِي كُلِّ حَالٍ وَ صِدْقَ النِّيَّةِ فِي التَّوَكُّلِ عَلَيْكَ» 1؛ «خدايا! از تو حسن ظن به تو در همه حال و درستى نيت در توكل بر تو را خواستارم».
زيارت و حسن ظن به خدا
خداوند از سويى معصوم(عليهم السلام) را مقربان درگاه خود معرفى مى‌كند و از سوى ديگر، با وسيله و شفيع قراردادن ايشان در پيشگاه خود، از مؤمنان مى‌خواهد كه با زيارت و عرض ارادت به درگاه آن بزرگواران، از اين طريق به دنبال استجابت دعاهاى خود براى دنيا و آخرتشان باشند. بدين ترتيب، خداوند در برخورد با بندگان، نه تنها سخت‌گيرى نمى‌نمايد، بلكه با آنان با مهربانى رفتار مى‌كند و براى آمرزش گناهان و رسيدن به حاجت‌هاى دنيوى و اخروى ايشان راه آسانى نيز مشخص كرده است.
يكى از پيام‌هاى مهمى كه مى‌تواند اين امر براى زائران دربرداشته باشد، خوش‌بينى به خداوند است. انسان مؤمن كه به زيارت پيشوايان معصوم خود مى‌رود، وجودش سرشار از حسن ظن به خداوند است؛ او مى‌داند كه خداوند رئوف و مهربان است، با وجود كوتاهى‌ها و نافرمانى‌هايش، او را دوست دارد و براى توبه به درگاه خداوند، راه آسانى معرفى كرده است. همه اينها حسن‌ظن زائر اهل‌بيت(عليهم السلام) را به پروردگار عالميان بيشتر مى‌كند.
2. توجه به لزوم خودسازى و تزكيه نفس
هويت انسانى در ابتداى تكوين، چيزى جز استعداد نيست. در واقع انسان، مجموعه‌اى از توانايى‌ها و استعدادهاى فراوانى است كه بايد در طول زندگى به فعليت و