252 اللهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى مَا جَرَى بِهِ قَضَاؤُكَ فِي أَوْلِيَائِكَ الَّذِينَ اسْتَخْلَصْتَهُمْ لِنَفْسِكَ وَ دِينِكَ إِذَا اخْتَرْتَ لَهُمْ جَزِيلَ مَا عِنْدَكَ مِنَ النَّعِيمِ الْمُقِيمِ الَّذِي لَا زَوَالَ لَهُ وَ لَا اضْمِحْلَالَ بَعْدَ أَنْ شَرَطْتَ عَلَيْهِمُ الزُّهْدَ فِي دَرَجَاتِ هَذِهِ الدُّنْيَا الدَّنِيَّةِ وَ زُخْرُفِهَا وَ زِبْرِجِهَا فَشَرَطُوا لَكَ ذَلِكَ وَ عَلِمْتَ مِنْهُمُ الْوَفَاءَ بِهِ فَقَبِلْتَهُمْ وَ قَرَّبْتَهُمْ. ¹

خدايا! ستايش مخصوص توست بر آنچه از قضا و قدرت جارى شد در حق دوستانت؛ آن كسانى كه آنان را براى خود و دينت خالص گردانيدى؛ آن‌گاه كه براى آنان، نعمت شايان و پايدارى را كه نزد توست و نابودى ندارد، برگزيدى [و اين] پس از آن [بود] كه با آنها شرط كردى تا از درجات اين دنياى پست و از زيورش كناره گيرند؛ آنها اين شرط تو را پذيرفتند و تو نيز وفاى آنان به اين شرط را دانستى و آنان را پذيرفتى و مقرب خود گردانيدى.

در زيارت امام حسين(ع) در روز اربعين و نيز در عيد فطر و قربان، ويژگى دشمنان امام حسين(ع)، دنياطلبى و برگزيدن دنيا در عوض دادن آخرت، معرفى شده است:

وَ قَدْ تَوَازَرَ عَلَيْهِ مَنْ غَرَّتْهُ الدُّنْيَا وَ بَاعَ حَظَّهُ بِالْأَرْذَلِ الْأَدْنَى وَ شَرَى آخِرَتَهُ بِالثَّمَنِ الْأَوْكَسِ وَ تَغَطْرَسَ وَ تَرَدَّى فِي هَوَاهُ وَ أَسْخَطَكَ وَ أَسْخَطَ نَبِيَّكَ وَ أَطَاعَ مِنْ عِبَادِكَ أَهْلَ الشِّقَاقِ وَ النِّفَاقِ وَ حَمَلَةَ الْأَوْزَارِ الْمُسْتَوْجِبِينَ النَّارَ فَجَاهَدَهُمْ فِيكَ صَابِراً مُحْتَسِباً حَتَّى سُفِكَ فِي طَاعَتِكَ دَمُهُ وَ اسْتُبِيحَ حَرِيمُه. ²

همدست شدند عليه او (امام حسين(ع))، كسانى كه دنيا فريبشان داد و فروختند بهره سعادت خود را به بهاى پست ناچيز و آخرت خود را در مقابل بهايى اندك و بى‌مقدار دادند و بزرگى كردند و خود را در چاه هوا و هوس سرنگون كردند و تو و پيامبرت را به خشم آوردند و از ميان بندگانت، از آن‌هايى پيروى كردند كه اهل نفاق بودند و بارهاى سنگين