202پرداخت زكات بسيار توجه شده است؛ براى مثال، در قرآن كريم مى‌خوانيم:

(وَ أَقِيمُوا الصَّلاٰةَ وَ آتُوا الزَّكٰاةَ وَ مٰا تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ بِمٰا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ) (بقره: 110)

و نماز را برپا داريد و زكات را بپردازيد و هر كار خيرى را براى خود از پيش مى‌فرستيد، آن را نزد خدا [در سراى ديگر] خواهيد يافت؛ زيرا خداوند به اعمال شما بيناست.

پيامبر اكرم(ص) نيز فرمود:

الزَّكَاةُ قَنْطَرَةُ الْإِسْلَامِ فَمَنْ أَدَّاهَا جَازَ الْقَنْطَرَةَ وَ مَنْ مَنَعَهَا احْتُبِسَ دُونَهَا وَ هِيَ تُطْفِئُ غَضَبَ الرَّبِّ. ¹

زكات پل اسلام است؛ كسى كه آن را بپردازد، از اين پل عبور مى‌كند و كسى كه از پرداخت آن اجتناب ورزد، قبل از پل نگه داشته مى‌شود. پرداخت زكات، خشم پروردگار را فرومى‌نشاند.

اهل‌بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) به پرداخت زكات و هرگونه حقوق مالى، از جمله كمك به نيازمندان، توجه بسيارى داشتند كه براى نمونه به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:

نقل است كه حضرت على(ع)، نخلستانى داشت كه درختان آن را رسول خدا(ص) غرس كرده بود. حضرت روزى نخلستان را فروخت. چهار هزار درهم از قيمت آن را به يك عرب بيابانى بخشيد و بقيه را ميان مستمندان مدينه تقسيم كرد و حتى درهمى براى خود نگه نداشت. ²

در احوال حضرت امام حسن مجتبى(ع) نيز نوشته‌اند كه سه بار همه اموال خويش را با مستمندان تقسيم كرد؛ نيمى براى خود برداشت و نيمى را به آنان بخشيد. ³ امام موسى كاظم(ع) نيز شبانه در تاريكى، به طور ناشناس، درهم و دينار و غذا به نيازمندان