127

د) بقاء شوق زيارت

زائر وقتى زيارت خود را انجام داد و از نظر روحى اشباع شد، چه در مكه و مدينه باشد، چه در نجف و كربلا يا هر شهر زيارتى ديگر، خوب است كه زود خداحافظى كند و برگردد؛ تا شوق و علاقه همچنان در دل بماند و زدگى و خستگى ايجاد نشود. اين همان گسستن براى پيوستن دوباره است. ¹

من رشته محبت خود از تو مى‌بُرم شايد گِره خورد، به تو نزديك‌تر شوم

امام‌صادق(ع) درباره زيارت خانه خدا فرموده است:

«إِذا فَرغْتَ مِنْ نُسُكِكَ فارْجِعْ فَإِنَّهُ اشْوَقُ لَكَ الى الرُّجُوعِ» ²؛ «وقتى از اعمال و عبادت‌هايت فارغ شدى، برگرد تا شوق دوباره آمدن را در تو بيشتر كند».

دو دوست قدر شناسند حقّ صحبت را كه مدتى ببريدند و باز پيوستند

اين مسئله، اختصاص به وداع خانه خدا ندارد. بلكه درباره زيارت مراقد اهل‌بيت(عليهم السلام) نيز صادق است. حاج شيخ عباس قمى(رحمه الله) به تبعيت از شهيد اول(رحمه الله) در كتاب «الدروس الشرعيه» مى‌نويسد: «از جمله آداب، تعجيل كردن در بيرون رفتن است در وقتى كه درك كرد حظ خود را از زيارت، براى مزيد تعظيم و احترام و شدت شوق به رجوع». ³

ه) گرفتن مزد زيارت

شايد بتوان گفت كه زيارت پايانى هر يك از اهل‌بيت(عليهم السلام)، هنگام گرفتن مزد زيارت است. زائرى كه پس از مدتى حضور كنار مرقد معصوم و زيارت او و راز و نياز با خدا، بيش از گذشته احساس ارتباط با خدا مى‌كند، پيش از بازگشت از اين سفر سراسر معنويت، براى آخرين بار مولاى خود را زيارت مى‌نمايد و خواسته‌هاى خود را