108يكى از دستورهاى خداى متعال به مسلمانان، آن است كه براى ورود به خانه پيامبر اكرم(ص) اجازه بگيرند؛ چنانكه خداوند مىفرمايد: (يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاٰ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاّٰ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ) ؛ «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! داخل خانههاى پيامبر(ص) نشويد؛ مگر آنكه به شما اجازه داده شده باشد». (احزاب: 53)
از سوى ديگر مىدانيم كه خانه اهلبيت پيامبر(ص) جداى از خانه پيامبر(ص) نيست؛ چون آنها همه نور واحدند. همچنين مىدانيم كه حيات و مرگ ايشان يكى است. آنان ما را مىبينند و سخنان ما را مىشنوند. ازاينرو، ادب حكم مىكند كه پيش از ورود به بارگاه ملكوتى آن پيشوايان بزرگ نيز اجازه بگيريم و با رعايت اين ادب وارد شويم. گفتنى است در اذن دخول معروف نيز به اين مطلب پرداخته شده است؛ آنجا كه مىخوانيم:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعْتَقِدُ حُرْمَةَ صَاحِبِ هَذَا الْمَشْهَدِ الشَّرِيفِ فِي غَيْبَتِهِ كَمَا أَعْتَقِدُهَا فِي حَضْرَتِه. 1
خدايا! من به حرمت صاحب اين زيارتگاه شريف در غيبت ايشان اعتقاد دارم؛ همانگونه كه به لزوم حرمت او در زمان حضورش اعتقاد دارم.
ج) توجه به حيات ائمه(عليهم السلام) و قرار داشتن در محضر ايشان
هنگامى كه انسان مىخواهد يكى از اهلبيت(عليهم السلام) را زيارت كند، لازم است متوجه اين مطلب باشد كه اهلبيت(عليهم السلام)، هماكنون نيز كه قرنها از مرگ ظاهرى آنها مىگذرد، زندهاند، او را مىبينند، سخنان او را مىشنوند و او واقعاً در حال شرفيابى به محضر ايشان است.
توجه داشتن به اين مطلب، هنگام زيارت، باعث مىشود انسان زيارت را با روحيه بهتر و توجه خاص انجام دهد. او خود را واقعاً در خانه آن معصوم و در حضور او مىبيند. واقعاً به او سلام مىكند، از رفتارهاى غلط گذشتهاش احساس شرمسارى