192اسامى برخى از قبايل آن روز حجاز كه برهنه طواف مىكردند، عبارتند از: بنوحمس از قريش، اوس، خزرج، خزاعه، ثقيف، بنىعامر بن صعصعه، بطون كنانة بن بكر و ...
اينان عقايد خرافى و ناپسند ديگرى نيز داشتهاند:
گوشت نمىخوردند، هميشه از پشت خانهها داخل مىشدند، هيچ وقت از پشم و مو استفاده نمىكردند، براى پوشاندن اطفال پوست گوسفند يا بز را يك جا درآورده، در پايين آن و در محل پاهاى حيوان دو سوراخ درست كرده آن را - نظير شلوار - به تن اطفال خود مىكردند و همواره برهنه طواف مىنمودند ... 1
لزوم پوشش در طواف
وضعيت به اندازهاى اسفبار بود كه اگر كسى با لباس طواف مىكرد و آن لباس را بر تن مىداشت و ديگران مىديدند، او را مىزدند و جامه را از تن او بيرون مىكردند.
سيوطى گويد: در اين مورد آيه آمد كه: بگو چه كسى حرام كرد زينت خدا را كه براى بندگانش فراهم فرموده است و خوراكها و روزىهاى پاكيزه را. 2
منصور از مجاهد نقل مىكند در باره اين آيه كه خداوند مىفرمايد «و هنگامى كه كار زشت مىكردند مىگفتند: پدران خود را ديديم كه بر اين كار عمل مىكردند و خداوند ما را به آن فرمان داده است» منظور برهنه طواف كردن ايشان است. 3
ابن عباس در ذيل آيه شريفه ( خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ ) 4 گفته است: چون مردانى بودند كه برهنه طواف مىكردند، پس خداوند آنان را به زينت فرمان داد و مراد از زينت همان لباس، پوشاننده عورت و انواع لباسهاى خوب است. 5
طاووس نيز گفته است: خداوند در اين آيه مردم را به پوشيدن ابريشم و ديباج امر نفرموده، ليكن بدان علت كه گروهى برهنه طواف مىكردند و اين چنين بود كه وقتى به مكه مىآمدند لباسهاى خود را خارج مسجد درآورده، سپس وارد مىشدند، پس اين آيه نازل شد كه ( يٰا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ )». 6