357
شكوه سلام و وداع
دومين دعاى كميل زائران مشتاق ايران با شكوهى وصف‌ناشدنى و نظم و آرامشى ستودنى، در بين‌الحرمين، برگزار شد. حجاج ايران، قطره‌قطره بر زمين نشستند و به هم پيوستند و سيلى انسانى از شور و شعور و احساس به پا كردند. اين مراسم، براى انبوه زائرانى كه در آستانه وداع با مدينه، شايد براى هميشه، بودند، بسيار تلخ و شيرين بود. اشك‌ها و لبخندهايى كه از حس همزمان وصال و فراق، بر چهره‌هاى آرام و معصوم حاجيان نقش مى‌بست، تابلويى بديع، زيبا و مانا از اوج احساسات پاك و افلاكى انسان‌هاى خاكى به تصوير مى‌كشيد. دعاى كميل مدينه، سراسر فخر و مباهات براى اسلام و مسلمانان و شيعه و شيعيان در هزاره سوم و همه قرن‌ها و خاطره‌اى ماندگار براى تك‌تك زائران ايرانى است. در كنار اين وداع شكوهمند اما غمناك، آشتى و آشنايى مباركى نيز رقم مى‌خورد. (تصوير شماره 63)
در طول اين سال‌ها، حالات و سكنات مأموران نظامى و انتظامى مستقر در محل برگزارى، پيش از برگزارى مراسم دعاى كميل و حين برگزارى، همواره توجه مرا به خود جلب مى‌كرد و موجب شگفتى من مى‌شد؛ به همين دليل، در نزديك‌ترين نقطه به محل استقرار نيروى انتظامى، مستقر مى‌شدم. چهره‌هاى عبوس و خشن مأموران پيش از آغاز مراسم كه گه‌گاه با جابه‌جايى‌هاى تند و سريع و فرياد همراه بود، با شروع نواى دلنواز كميل به تدريج تغيير مى‌كرد و هر چه دعا جلوتر مى‌رفت و مضامين اوج مى‌گرفت، تحركات پر تب و تاب نيروها آرام گرفته و در يك نقطه ميخكوب مى‌شدند. ديگر نه خبرى از آن همه جنب و جوش است و نه از چهره‌هاى درهم و گرفته؛ گويا تمام وجودشان، گوش شده و از ترنم نواى آسمانى كميل، دل‌ها و ديدگانشان مسحور شده است. دعاى كميل شايد براى بسيارى از اين نيروها، سرآغاز مسيرى نو در زندگى و سلام به دنيايى جديد باشد. ان شاءالله.