200كه زائران كشورهاى مختلف، با پوششهاى متمايز، در اين كنگره بزرگ شركت مىكنند، رنگ، جنس، اندازه و نحوه دوخت پارچه، از شاخصهايى است كه لباسهاى يك ملت و فرهنگ را از ديگران متمايز مىكند.
نكته جالبى كه در موضوع لباس به چشم مىخورد، رويههاى مختلف زائران كشورهاى اسلامى، در تعامل با اين مقوله فرهنگى است. زائران برخى كشورها، همچون عربها، پاكستانىها، افغانىها و كردهاى عراقى، اصرار دارند با لباسهاى بومى خود، در موسم حج، ظاهر شوند. پارهاى ديگر، گاه با لباس بومى و گاه با لباسهاى غير بومى ظاهر مىشوند؛ زائران مصرى، اندونزيايى و مالزيايى از اين دستهاند. در اين ميان، تنها ايران است كه با پوشش غير بومى حاضر مىشود و هيچ نمادى از فرهنگ ملى و حتى خردهفرهنگهاى كردى، تركى، لرى و عربى در آن ديده نمىشود.
نكته جالب توجه ديگر اين است كه زائران بسيارى از كشورها مانند تركيه، اندونزى، مالزى و حتى بعضى كشورهاى آفريقايى و استان خودمختار كردستان عراق، با لباسهاى يكرنگ و متحدالشكل در موسم حاضر شده و يك هيمنه و آرايش زيبا به خود مىگيرند. ويژگى ديگر اين لباسها راحتى و غير رسمى بودن آنهاست كه موجب مىشود زائران اين كشورها، لباسهاى متحدالشكل را بر پوشيدن هر لباس ديگرى ترجيح دهند. ويژگى سوم، پرچم يا آرم و نشانى از كشور متبوع است كه بر سينه لباس چسبانده شده است. گرچه موسم حج، موسم يكرنگى و يكى شدن است، ولى رخصتى كه شارع مقدس در بين مناسك حج و عمره به حاجيان داده است، به معناى جواز برگشت به هويتهاى فرهنگى است. كمترين نتيجه و كاركردى كه براى لباسهاى يكدست هر كشور مىتوان برشمرد، عبارتند از:
1. تجلى اتحاد و يكپارچكى جهان اسلام: با وجود رنگها، فرهنگها و مليتهاى