1) . «عمر بن احمد الواعظ قال: سمعت عثمان بن عبدويه الحربي يقول: سمعت ابراهيم الحربي يقول: قيل لاحمد بن حنبل يا اباعبدالله سمعت من ابى‌قطن القدري؟ قال: «لم‌اره داعية ولو كان داعية لم اسمع منه» «محمد بن عبدالعزيز الابيوردي قال: سالت احمد بن حنبل ايكتب عن المرجيء والقدري؟» قال: «نعم يكتب عنه اذ لم يكن داعياً» «ابو داوود سليمان بن الاشعث السجزي قال: قلت لاحمد بن‌حنبل يكتب عن القدري؟ قال: اذا لم يكن داعياً» الكفاية فى علم الرواية، صص 118 و 119.

2) . ابوحاتم محمدبن‌حبّان تميمى بُستى، سال 354 ه.ق در هشتاد سالگى وفات يافت و در بُسْت (شهرى در افغانستان، بين سيستان و غزنين و هرات) نزديك خانه‌اش دفن شد. ابن حبّان، ثقه و از حافظان حديث و علماى مهم جرح‌وتعديل بوده كه در سجستان (سيستان) اقامت داشته است. نقل شده كه وى، وجود حد را براى خداوند انكار كرد و به‌همين‌دليل، او را از وطنش سجستان بيرون نمودند. به‌همين‌علت نيز به وى نسبت «زنديق»، و حتى اين نظر وى را به خليفه وقت، گزارش دادند و خليفه، دستور قتل وى را صادر كرد. ابن حبّان، در نقد رجال، روشى داشت كه در آن، هم افراط بود و هم تفريط؛ به‌اين‌معنا كه وى، چنان‌كه ذهبى به‌دفعات در ميزان الاعتدال گفته است، در جرح رجال سخت‌گير بوده است و در تعديل و توثيق رجال، چنان‌كه ابن حجر گفته است، به تساهل معروف است. ابن حبّان، از دشمنان سرسخت ابوحنيفه و مكتب راى و قياس بوده؛ به‌گونه‌اى‌كه دو كتاب «علل مناقب ابى‌حنيفة ومثالبه» و «علل ما استند اليه ابوحنيفه» را در ردّ وى نوشت و در كتاب المجروحين من المحدّثين والضعفاء والمتروكين، طولانى‌ترين شرح حال را به وى اختصاص داد و از ذكر هيچ نكوهشى درباره وى فروگذار نكرد. وى در حديث، رجال و تاريخ، صاحب تأليفات بسيارى است كه مهم‌ترين آنها عبارت است از: 1. المسند الصحيح؛ 2. الثقات؛ 3. المجروحين من المحدثين والضعفاء والمتروكين؛ 4. اوهام اصحاب التواريخ؛ 5. مشاهير علماء الامصار. ر.ك: فتح‌المنّان بمقدّمة لسان‌الميزان، صص285-287؛ تذكرة الحفّاظ، ذهبى، ج3، صص920-924؛ طبقات الحفّاظ، ص391؛ سير اعلام النبلاء، ج16، صص 92-104.